การใช้เอทานอลเพื่อลดการตกกระของกล้วยไข่ - สงวนพวก, กฤษณ์ (วารสารวิจัย มทร. กรุงเทพ, 2017)
ปัญหาหลักของกล้วยไข่หลังการเก็บเกี่ยวคือการตกกระที่บริเวณผิว เป็นลักษณะที่ผู้บริโภคไม่สามารถยอมรับได้ งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการใช้เอทานอล เพื่อลดการตกกระของผิวกล้วยไข่ โดยทำการศึกษาการรม และจุ่มเอทานอลที่ระดับความเข้มข้น 0 (ชุดควบคุม) 200, 500 และ 1,000 ppm เพื่อลดการตกกระของผิวกล้วยไข่ระหว่างการเก็บรักษาที่อุณหภูมิ 13+2 องศาเซลเซียส จากการศึกษาพบว่าการรมกล้วยไข่ด้วยเอทานอลที่ระดับความเข้มข้น 500 ppm สามารถลดอัตราการหายใจ อัตราการผลิตเอทิลีน และระดับการตกกระได้ดีกว่าชุดการทดลองอื่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สำหรับการเปลี่ยนแปลงค่าสี ปริมาณน้ำตาลกรด พบว่าไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 95% ในทุกชุดการทดลองสำหรับกิจกรรมของเอนไซม์ PPO, POD และ PAL มีกิจกรรมของเอนไซม์ลดต่ำกว่าชุดการทดลองอื่น สำหรับโครงสร้างของเซลล์ผิวเปลือกกล้วยไข่ พบว่ากล้วยไข่ที่รมเอทานอลที่ระดับความเข้มข้น 500 ppm ยังคงมีโครงสร้างของเซลล์ผิวเปลือกกล้วยไข่ไม่แตกต่างจากชุดควบคุม (วันที่ 0) อย่างไรก็ตามกล้วยไข่ที่จุ่มด้วยสารละลายเอทานอลไม่เหมาะสมในการใช้ลดการเกิดการตกกระของกล้วยไข่ สำหรับสภาวะที่เหมาะสมคือการรมกล้วยไข่ด้วยไอระเหยของเอทานอลที่ระดับความเข้มข้น 500 ppm เก็บรักษาที่อุณหภูมิ 13+2 องศาเซลเซียส โดยสามารถเก็บรักษาได้อย่างน้อย 18 วัน