การประเมินขีดความสามารถด้านการท่องเที่ยวชายหาดต่อสถานการณ์การเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเล
คำสำคัญ:
การเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเล, ขีดความสามารถในการรองรับด้านการท่องเที่ยว, แบบจำลองบรูนบทคัดย่อ
การเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลในอนาคตจะส่งผลกระทบต่อพื้นที่ชายฝั่ง การศึกษานี้จึงประเมินขีดความสามารถในการรองรับด้านการท่องเที่ยวเพื่อเป็นแนวทางในการหามาตรการจัดการผลกระทบที่เกิดขึ้นอย่างเหมาะสม โดยมีพื้นที่ศึกษาคือ หาดพัทยา จังหวัดชลบุรี หาดกะรน จังหวัดภูเก็ต หาดชลาทัศน์ จังหวัดสงขลา และ หาดทุ่งวัวแล่น จังหวัดชุมพร ซึ่งเป็นตัวแทนหาดท่องเที่ยวของประเทศไทยในบริบทที่แตกต่างกัน วิธีการศึกษาคือ ระบุแนวชายฝั่งด้วยภาพถ่ายดาวเทียมร่วมกับการปรับแก้ระดับน้ำทะเล แล้วหาระยะกัดเซาะแนวชายฝั่งที่เกิดจากการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลในอนาคตด้วยแบบจำลองบรูน พบว่าในสถานการณ์ปัจจุบัน หาดชลาทัศน์มีพื้นที่ชายหาดมากที่สุด เท่ากับ 253,666 ตรม. และ หาดทุ่งวัวแล่นมีพื้นที่ชายหาดน้อยที่สุด เท่ากับ 111,436 ตรม. จากนั้นวิเคราะห์ขีดความสามารถในการรองรับด้านการท่องเที่ยว พบว่าหาดกะรนมีขีดความสามารถในการรองรับด้านการท่องเที่ยวสูงสุดเท่ากับ 714,000 คน/วัน และหาดทุ่งวัวแล่นมีค่าน้อยสุดเท่ากับ 164,000 คน/วัน และขีดความสามารถในการรองรับด้านการท่องเที่ยวแปรผันตรงกับพื้นที่ชายฝั่งที่เปลี่ยนแปลงจากการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลในทุกพื้นที่ศึกษา ผลการศึกษานี้สามารถนำไปใช้ในการหามาตรการเพื่อบริหารจัดการหาดท่องเที่ยว และมาตรการปรับตัวต่อการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลสำหรับหาดท่องเที่ยวต่อไป
เอกสารอ้างอิง
https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=528
https://www.bltbangkok.com/news/5028/
Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC). The Physical Science Basis. Working Group I Contribution to the IPCC 5th Assessment Report - Changes to the Underlying Scientific/Technical Assessment (IPCC-XXVI/DOC.4). 2013.
WTO. Tourism’s Potential as a Sustainable Development Strategy. World Tourism Organization, Madrid, Spain. 2005.
Zacarias DA, Williams AT, Newton A. Recreation carrying capacity estimations to support beach management at Praia de Faro, Portugal. Applied Geography 31: 2015; 1075-1081.
Sridhar R, Yuvaraj E, SachithanandamV, Mageswaran T, Purvaja R, Ramesh R. Tourism Carrying Capacity for Beaches of South Andaman Island, India. Tourism - From Empirical Research Towards Practical Application: 2016; 61-80.
Cifuentes LA. Determination of capacity of Cargaturisticaen protected areas. Costa Rica library Orton IICA / CATIE, Costa Rica. 1992.
Department of Marine and Coastal Resources of Thailand. The basic guidelines about the coastal and coastal management (for the government officer). 2013.
RC, Pereira LCC, Costa RM, Jiménez JA. Tourism carrying capacity on estuarine beaches in the Brazilian Amazon region. Journal of Coastal Research. 2014; 545-550.
Nidhinarangkoon P, Ritphring, S. Shoreline changes by using Google Earth images with tidal correction: a case study of Samui island, Thailand. Proceedings of the the 8th International Conference on Fluid Mechanics. 2018 September 25-28. Tohoku University, Sendai, Japan.
Nidhinarangkoon P, Ritphring, S. The comparative of shoreline detection methods. Proceedings of the the 24th National Convention on Civil Engineering. 2019 July 10-12. Udonthani, Thailand.
Hoang VC, Tanaka H, Mitobe Y. A method for correcting tidal effect on shoreline position extracted from image with unknown capture time. Geosciences. 2017; 7.3: 62.
Bruun P. Sea-level rise as a cause of shore erosion. Journal of the Waterways and Harbors Division, 88 (1), 1962; 117-132.
Nicholls RJ, Birkemeier WA, Hallermeier RJ. Application of the depth of closure concept. Proceeding of 25th Coastal Engineering Conference, 1996; 3874–3887.
Dean RG. Equilibrium beach Profiles: characteristics and applications. Journal of Coastal Research, 1991; 53-84
Takeda I, Sunamura T. Formation and spacing of beach cusps. Proceeding of Coastal Engineering, 26,1983; 121–135 (in Japanese).
Sunamura T. Coastal and beach changes by waves. Transactions, Japanese Geomorphological Union, 4, 1983; 179–188 (in Japanese).
