การกำหนดระยะถอยร่นชายฝั่งทะเลเพื่อรองรับการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเล

บทคัดย่อ

การศึกษามีวัตถุประสงค์เพื่อกำหนดระยะถอยร่นชายฝั่งทะเลของประเทศไทย เพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงชายฝั่งในปี ค.ศ. 2100 พื้นที่ศึกษาประกอบด้วย หาดแม่รำพึง หาดชลาทัศน์ และหาดกะรน ซึ่งระยะถอยร่นชายฝั่งทะเลกำหนดจากกระบวนการเปลี่ยนแปลงชายฝั่งระยะสั้นและระยะยาวร่วมกับการกัดเซาะจากการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเล ผลการวิจัยพบว่าระยะถอยร่นในกรณี RCP 8.5 ของหาดแม่รำพึงคือ 1.26 ถึง 3.02 เมตร หาดชลาทัศน์คือ 42.27 ถึง 44.77 เมตร และหาดกะรนคือ 277.95 ถึง 280.98 เมตร จากการประเมินมูลค่าชายหาดและวิเคราะห์ B/C Ratio พบว่าหาดแม่รำพึงและหาดชลาทัศน์มีความคุ้มค่าที่ RCP 2.6 เพราะ B/C Ratio เท่ากับ 2.06 และ 1.08 ตามลำดับ ส่วนหาดกะรนไม่คุ้มค่าในเชิงเศรษฐศาสตร์ เนื่องจากบริเวณนี้มีสิ่งปลูกสร้างถาวรจำนวนมาก ดังนั้นค่าชดเชยสำหรับดำเนิน   ระยะถอยร่นจึงสูง ผลการศึกษาสามารถสรุปได้ว่าพื้นที่ที่มีการพัฒนามากแล้วจะยากต่อการกำหนดระยะถอยร่นในทางปฎิบัติ อย่างไรก็ตามระยะถอยร่นสามารถลดผลกระทบจากการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลและความเสียหายต่อสิ่งปลูกสร้างได้ หากมีการวางผังเมืองร่วมกับใช้ระยะถอยร่นชายฝั่งควบคู่กันเพื่อควบคุมหรือจำกัดการพัฒนาที่ประชิดชายฝั่ง โดยผลการศึกษานี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้เพื่อเป็นแนวทางในการประเมินระยะถอยร่นของชายฝั่งทะเล ซึ่งเป็นหนึ่งในมาตรการจัดการพื้นที่ชายฝั่งทะเลของประเทศไทยในอนาคต