เครื่องต้นแบบพัฒนาภาษามือโดยใช้เทคโนโลยี IoT
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาระบบแปลภาษามือตัวอักษรภาษาอังกฤษแบบเรียลไทม์โดยใช้แนวคิดการประมวลผลแบบไฮบริดระหว่างเว็บไคลเอนต์และอุปกรณ์ IoT ระบบใช้ MediaPipe สำหรับสกัดพิกัดจุดข้อต่อของมือจำนวน 42 ค่าแทนการใช้ภาพถ่ายดิบ เพื่อลดความซับซ้อนของข้อมูลและเพิ่มประสิทธิภาพในการประมวลผล จากนั้นนำข้อมูลพิกัดไปจำแนกด้วยโมเดลโครงข่ายประสาทเทียมแบบหลายชั้น (MLP) บนไมโครคอนโทรลเลอร์ ESP32 โดยประยุกต์ใช้แนวคิดรูปแบบมาตรฐาน (Canonical Form) เพื่อแก้ปัญหาความแตกต่างระหว่างมือซ้ายและขวา ผลการทดลองพบว่าระบบสามารถแปลภาษามือตัวอักษรภาษาอังกฤษ A – Z (ยกเว้น J และ Z) ได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยมีค่าความถูกต้องเฉลี่ยเท่ากับ 91.67% และสามารถทำงานได้อย่างเสถียรในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าการใช้ข้อมูลเชิงโครงสร้างร่วมกับสถาปัตยกรรมแบบไฮบริดช่วยให้ระบบแปลภาษามือมีความแม่นยำสูง เหมาะสมกับการประยุกต์ใช้บนอุปกรณ์ IoT ที่มีข้อจำกัดด้านทรัพยากร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร Engineering Transactions คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมหานคร
เอกสารอ้างอิง
สหโชค คุ้มวงษา และ วิยดา ยะไวทย์, “โปรแกรมอัจฉริยะสำหรับแปลภาษามือภาษาไทยและภาษาอังกฤษ”, Journal of Applied Informatics and Technology, 5(2), 178–194, 2566.
วรินทร์ สุวรรณ, ปิยะพงษ์ ทองดี และ สมชาย เลิศไพบูลย์, “การประยุกต์ใช้เทคนิคการเรียนรู้เชิงลึกร่วมกับมีเดียไปป์เพื่อจำแนกภาษามือไทยสำหรับผู้พิการทางการได้ยิน”, วารสารวิชาการพระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 31(3), 450–462, 2564.
สุรศักดิ์ สงวนพงษ์, “การออกแบบและพัฒนาระบบ Internet of Things ด้วย ESP32”, กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น, 2565.
อภิสิทธิ์ เหลืองอรุณ, “การออกแบบและพัฒนาเครื่องต้นแบบ IoT สำหรับการเรียนรู้ภาษามือภาษาไทย”, วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขานวัตกรรมเทคโนโลยีการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 2565.
กิตติพงศ์ ศรีสุข, “การพัฒนาเครื่องต้นแบบแปลภาษามือภาษาไทยด้วยเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง (IoT”,. วิทยานิพนธ์วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี, 2563.
ชัยวัฒน์ พงษ์ไพศาล, “ระบบสื่อสารภาษามือสำหรับผู้บกพร่องทางการได้ยินโดยใช้ไมโครคอนโทรลเลอร์”, วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเทคโนโลยีการศึกษา, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2562.
ธนพล อินทรชัย, “การออกแบบและพัฒนาอุปกรณ์อัจฉริยะเพื่อช่วยแปลภาษามือไทยแบบเรียลไทม์”, วิทยานิพนธ์วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 2564.
ภาณุเดช วงศ์คำ, “การออกแบบระบบ IoT เพื่อสนับสนุนการสื่อสารภาษามือในชีวิตประจำวัน”, วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ, มหาวิทยาลัยนเรศวร, 2564.
วรพล นาคทอง, “การประยุกต์ใช้ IoT เพื่อสร้างระบบช่วยแปลภาษามือภาษาไทย”, วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา, 2563.
ปฏิภาณ สุขเกษม, “ระบบแปลภาษามือภาษาไทยด้วยการประมวลผลภาพและปัญญาประดิษฐ์”, วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์, มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2565.
รุ่งโรจน์ ศิริวัฒน์, “ระบบรู้จำภาษามือภาษาไทยโดยใช้กล้องและเซนเซอร์อัจฉริยะ”, วิทยานิพนธ์วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต, สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง, 2565.
พรชัย แซ่ตั้ง, “การพัฒนาอุปกรณ์สวมใส่สำหรับตรวจจับท่าทางภาษามือของผู้พิการทางการได้ยิน”, วิทยานิพนธ์วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, 2563.
มนัสวี รัตนพงศ์, “การพัฒนาแอปพลิเคชันแปลภาษามือภาษาไทยบนอุปกรณ์พกพา”, การศึกษาค้นคว้าอิสระ ระดับปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล, 2562.
ลลิตา พัฒนานุกูล, “การพัฒนาเครื่องต้นแบบช่วยสื่อสารภาษามือสำหรับผู้พิการทางการได้ยินในสถานศึกษา”, วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 2561.
