การศึกษาการใช้เถ้าแกลบ-เปลือกไม้เป็นวัสดุปอซโซลาน เพื่อต้านทานการกัดกร่อน จากสารละลายแมกนีเซียมซัลเฟตและกรดซัลฟูริค

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการใช้เถ้าแกลบ-เปลือกไม้ ซึ่งเป็นผลพลอยได้จากโรงไฟฟ้าชีวมวล เป็นวัสดุปอซโซลานในการต้านทานการขยายตัวเนื่องจากสารละลายแมกนีเซียมซัลเฟต และการกัดกร่อนเนื่องจากสารละลายกรดซัลฟูริค โดยนำเถ้าแกลบ-เปลือกไม้จากโรงงานโดยตรง (OR) มาปรับปรุงคุณภาพด้วยการบดให้มีขนาดอนุภาคเท่ากับ 27.4 และ 10.8 ไมครอน (G1R และ G2R) ตามลำดับ จากนั้นนำไปแทนที่ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ประเภทที่ 1 ในอัตราร้อยละ 10, 20, 30 และ 40 โดยน้ำหนักของวัสดุประสาน เพื่อทดสอบการขยายตัวของมอร์ต้าร์ในสารละลายแมกนีเซียมซัลเฟตความเข้มข้นร้อยละ 5 โดยน้ำหนัก และการสูญเสียน้ำหนักเนื่องจากการกัดกร่อนของสารละลายกรดซัลฟูริคที่ความเข้มข้นร้อยละ 0.02 (pH เท่ากับ 2.5)   ผลการวิจัยพบว่าการใช้เถ้าแกลบ-เปลือกไม้ OR เป็นส่วนผสมในมอร์ต้าร์ไม่เกินร้อยละ 30 แม้ว่าสามารถลดการขยายตัวเนื่องจากซัลเฟตได้ แต่ให้กำลังอัดต่ำจึงไม่เหมาะที่จะนำมาใช้เป็นวัสดุปอซโซลาน   ส่วนการใช้เถ้าแกลบ-เปลือกไม้บดละเอียด G1R และ G2R เป็นส่วนผสมในมอร์ต้าร์ พบว่าการขยายตัวที่อายุ 360 วันมีค่าต่ำกว่ามอร์ต้าร์ที่ใช้ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ประเภทที่ 1 และ 5 เป็นวัสดุประสาน และการขยายตัวมีแนวโน้มลดลงเมื่อเถ้าแกลบ-เปลือกไม้มีความละเอียดมากขึ้น   สำหรับการต้านทานการกัดกร่อนเนื่องจากกรดซัลฟูริค พบว่ามอร์ต้าร์ที่มีการแทนที่ปูนซีเมนต์ด้วยเถ้าแกลบ-เปลือกไม้บดละเอียด G1R และ G2R ทุกส่วนผสมสามารถลดการกัดกร่อนเนื่องจากกรดซัลฟูริคได้ โดยอนุภาคเถ้าแกลบ-เปลือกไม้ที่มีขนาดเล็กส่งผลให้มีการกัดกร่อนน้อยกว่าอนุภาคที่มีขนาดใหญ่