การสร้างข้อต่อแรงเสียดทานต้นแบบเพื่อพัฒนาชุดจำลองความชรา

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้สร้างข้อต่อแรงเสียดทานต้นแบบเพื่อพัฒนาชุดจำลองความชรา โดยออกแบบจากข้อมูลการเปลี่ยนแปลงร่างกายผู้สูงอายุในส่วนกล้ามเนื้อที่ลดลงตามอายุและใช้หลักการของแรงเสียดทาน มีผู้เข้าร่วมทดลองวัยหนุ่มอายุ 30-34 ปี 4 คน และวัยชราอายุ 59-64 ปี 5 คน ทดลองการทดสอบ Ergometer เปรียบเทียบอัตราส่วนระหว่างอัตราการเต้นของหัวใจคงที่กับสูงสุด ระหว่างผู้เข้าร่วมทดลองวัยชรากับผู้เข้าร่วมทดลองวัยหนุ่มที่ไม่สวมและสวมข้อต่อแรงเสียดทานต้นแบบ จากผลการทดลองพบว่าการทดสอบ Ergometer ของผู้เข้าร่วมทดลองวัยชรา อัตราส่วนระหว่างอัตราการเต้นของหัวใจคงที่กับสูงสุดมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญกับการทดสอบ Ergometer ของผู้เข้าร่วมทดลองวัยหนุ่มไม่สวมข้อต่อแรงเสียดทานต้นแบบและการทดสอบ Ergometer ของผู้เข้าร่วมทดลองวัยชรา อัตราส่วนระหว่างอัตราการเต้นของหัวใจคงที่กับสูงสุดไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญกับการทดสอบ Ergometer ของผู้เข้าร่วมทดลองวัยหนุ่มสวมข้อต่อแรงเสียดทานต้นแบบ การสวมข้อต่อแรงเสียดทานต้นแบบของวัยหนุ่มมีความใกล้เคียงกับผู้สูงอายุมากกว่าไม่สวมข้อต่อแรงเสียดทานต้นแบบ เนื่องจากการสวมข้อต่อแรงเสียดทานเป็นการเพิ่มภาระให้กับร่างกาย ทำให้เหนื่อยง่ายขึ้น เคลื่อนไหวไม่คล่องตัว ร่างกายใช้พลังงานมากขึ้น กำลังสถิตของกล้ามเนื้อลดลงเหมือนกับผู้สูงอายุ สามารถจำลองความสูงอายุได้