ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการยอมรับช่องว่างของคนเดินเท้าบริเวณทางข้ามบนช่วงถนน ในเขตมหาวิทยาลัยขอนแก่น

บทคัดย่อ

การชนคนเดินเท้าเป็นการชนที่มักมีความรุนแรงสูงและมีแนวโน้มการเกิดที่เพิ่มขึ้น ซึ่งพฤติกรรมการยอมรับช่องว่างเป็นองค์ความรู้สำคัญในการยกระดับความปลอดภัยในบริเวณทางข้าม ดังนั้นการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการข้ามและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการยอมรับช่องว่างในบริเวณทางข้ามบนช่วงถนน การศึกษาสังเกตและบันทึกพฤติกรรมการข้ามจำนวน 711 ครั้ง ซึ่งประกอบด้วยการยอมรับ/ปฎิเสธ 2,915 ช่องว่าง ในบริเวณทางข้าม 9 แห่ง ในเขตมหาวิทยาลัย ขอนแก่น วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณาและแบบจำลองถดถอยโลจิสติกส์แบบทวิ การศึกษานี้พบว่า ในภาพรวมการข้ามประมาณหนึ่งในสามเป็นการข้ามที่ไม่ต่อเนื่อง มีตำแหน่งข้ามนอกทางม้าลาย มีเพียงร้อยละ 9 เป็นการข้ามที่มีการให้ทาง การปรับปรุงด้านกายภาพของทางข้าม 2 แห่งส่งผลเชิงบวกต่อพฤติกรรมของผู้ข้ามและผู้ขับขี่ ปัจจัยที่มีอิทธิพลทำให้โอกาสในการยอมรับช่องว่างมากขึ้น คือ การข้ามในลักษณะวิ่งข้าม หรือเดินผสมวิ่งข้าม การรอข้ามในบริเวณกลางถนน ลักษณะช่องว่างที่มีขนาดใหญ่ และอยู่ในเลนใกล้ ในทางตรงข้าม ปัจจัยที่มีอิทธิพลทำให้โอกาสยอมรับช่องว่างลดลงคือ การใช้โทรศัพท์ขณะข้ามถนน  การมีสัมภาระ ความเร็วของยานพาหนะ และจำนวนช่องจราจรมีมากขึ้น