การเปรียบเทียบประสิทธิภาพของโพรโทคอลเอโอดีวี ดีเอสดีวีและดีเอสอาร์ โดยการเปลี่ยนจำนวนโหนด ด้วยโปรแกรมเน็ตเวอร์คซิมูเลเตอร์ทู

บทคัดย่อ

เครือข่ายแอดฮอก (Ad-hoc networks) เป็นเครือข่ายที่มีการเชื่อมโยงและสื่อสารข้อมูลกันโดยไม่มีโครงสร้างที่แน่นอน การสื่อสารระหว่างโหนด (Node) ที่เคลื่อนที่ จะเป็นการส่งต่อข้อมูลระหว่างโหนดจนกระทั่งถึงโหนดปลายทาง บทความนี้นำเสนอผลจากการทดลองด้วยโปรแกรมเอนเอสทู (Network Simulator NS-2) ซึ่งเป็นโปรแกรมจำลองการทำงานของเครือข่าย ระหว่างโพรโทคอล (Protocol) เอโอดีวี (AODV) ดีเอสดีวี (DSDV) และดีเอสอาร์ (DSR) เพื่อหาประสิทธิภาพการทำงานภายใต้ตัวแปรควบคุมต่างๆในสภาพแวดล้อมที่ไม่จำกัดขนาดของแบนด์วิธ (Bandwidth) ของการสื่อสาร การวิเคราะห์เป็นแบบเชิงปริมาณจากการใช้ค่าเฉลี่ยของปริมาณข้อมูลถึงโหนดปลายทาง อัตราการรับต่อการส่งข้อมูล ช่วงเวลาที่ใช้ในการส่งข้อมูลจนถึงโหนดปลายทาง และปริมาณข้อมูลที่ใช้ในการค้นหาเส้นทาง โดยเปลี่ยนจำนวนโหนดและสัดส่วนจำนวนคู่โหนดที่มีการติดต่อพร้อมกันสูงสุด การเคลื่อนที่เป็นแบบสุ่มและการสื่อสารใช้ขนาดข้อมูลคงที่ ผลการทดลองพบว่า DSDV มีประสิทธิผลในการส่งข้อมูลถึงปลายทางได้สูงที่สุด จึงเหมาะสมกับการใช้งานที่มีการส่งข้อมูลปริมาณมาก มีทรัพยากรด้านพลังงานและแบนด์วิธที่ไม่จำกัด AODV มีประสิทธิภาพในสภาพแวดล้อมที่มีอัตราการรับข้อมูลต่อการส่งข้อมูลสูงที่สุด จึงเหมาะสมกับการใช้งานที่มีการส่งข้อมูลที่มีทรัพยากรที่จำกัด สำหรับ DSR มีประสิทธิผลและประสิทธิภาพต่ำที่สุด ทั้งยังใช้ปริมาณการส่งข้อมูลในการค้นหาเส้นทางมากที่สุด จึงไม่เหมาะที่จะนำไปใช้งานในเครือข่ายที่ไม่มีการจำกัดขนาดของแบนด์วิธ