การควบคุมการผลิตท่อส่งลมเพื่อลดการสิ้นเปลืองและนำมาประยุกต์ใช้ (กรณีศึกษา บริษัท 1000 ดักษ์รัตนบุรี จำกัด)
Main Article Content
บทคัดย่อ
ศึกษาวิธีการควบคุมการผลิตท่อส่งลมเพื่อลดความสิ้นเปลือง จากการศึกษาการแก้ไขปรับเปลี่ยนเครื่องมือและนำมาประยุกต์ใช้ เพื่อสามารถลดเศษของสังกะสีจากการผลิตท่อส่งลม และทำการปรับปรุงการผลิตโดยวิธีการปรับเปลี่ยนเครื่องมือและนำมาประยุกต์ใช้โดยนำเศษสังกะสีที่เหลือมาประยุกต์เป็นส่วนประกอบต่างๆของท่อส่งลม ศึกษาความเป็นไปได้และทำการวิเคราะห์สาเหตุ และแนวทางการแก้ไข และทำการวิเคราะห์โดยเปรียบเทียบข้อมูลก่อนและหลังการปรับปรุงการผลิตท่อส่งลม
ผลการศึกษาพบว่าผลลัพธ์ที่ได้เป็นไปตามวัตถุประสงค์หลัก คือ ศึกษาวิธีการควบคุมการผลิตท่อส่งลม เพื่อลดการสิ้นเปลืองและนำมาประยุกต์ใช้ และเพื่อศึกษาสาเหตุและแนวทางการแก้ไขของการผลิตท่อส่งลม ซึ่งโครงงานนี้ได้ใช้เวลาในการเก็บข้อมูล 3 เดือน เพื่อให้บรรลุตามวัตถุประสงค์ จะเห็นได้ว่าแสดงจำนวนร้อยละของเศษสังกะสีก่อนและหลังทำการปรับปรุงการควบคุมการผลิตใน 3 เดือน ก่อนปรับปรุงพบว่ามีเศษสังกะสีทั้งหมด 19,120 กิโลกรัม คิดเป็นร้อยละ 39.83 และหลังปรับปรุงพบว่ามีเศษสังกะสีทั้งหมด 10,160 กิโลกรัม คิดเป็นร้อยละ 21.16 สรุปได้ดังนี้ การเปลี่ยนเครื่องมือ ที่มีต้นทุนที่นำมาเปลี่ยน ทำการซื้อเครื่องมือใหม่ที่ได้มาตรฐานในการ ใช้งานกว่าเครื่องมือเดิมที่ทำมาจากเศษสังกะสีที่ไม่ได้มาตรฐาน แล้วนำเศษสังกะสีมาประกอบเป็นชิ้นส่วนของท่อ ส่งลมทำให้เศษสังกะสีลดลง หลังการทำการปรับปรุงการควบคุมการผลิตท่อส่งลม ทำให้สามารถลดเศษสังกะสีจากร้อยละ 39.83 เป็นร้อยละ 21.16 โดยลดลงจากเดิมร้อยละ 18.67 และสามารถลดเศษสังกะสีได้จากเดิม 19,120 กิโลกรัม เป็น 10,160 กิโลกรัม
Article Details
ข้อความภายในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารทั้งหมด รวมถึงรูปภาพประกอบ ตาราง เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ การนำเนื้อหา ข้อความหรือข้อคิดเห็น รูปภาพ ตาราง ของบทความไปจัดพิมพ์เผยแพร่ในรูปแบบต่าง ๆ เพื่อใช้ประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ ต้องได้รับอนุญาตจากกองบรรณาธิการวารสารอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร
มหาวิทยาลัยฯ อนุญาตให้สามารถนำไฟล์บทความไปใช้ประโยชน์และเผยแพร่ต่อได้ โดยต้องแสดงที่มาจากวารสารและไม่ใช้เพื่อการค้า
ข้อความที่ปรากฏในบทความในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ และบุคลากร คณาจารย์ท่านอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยฯแต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเอง ตลอดจนความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความเป็นของผู้เขียน ไม่เกี่ยวข้องกับกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
[2] จักรพงษ์ เพ็งแจ่มแจ้ง. 2554. การปรับปรุงการบํารุงรักษาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพสําหรับเครื่องปรับอากาศแบบแยกส่วน. สาขาวิชาการจัดการทางวิศวกรรม วิทยาลัยนวัตกรรมด้านเทคโนโลยีและวิศวกรรมศาสตร์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. กรุงเทพฯ.
[3] ดุลยโชติ ชลศึกษ์. 2557. การออกแบบท่อลมทางวิศวกรรม. สาขาวิชาวิศวกรเครื่องกล คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ.
[4] นัฏฐวิกา จันทร์ศรี. 2555. การออกแบบและพัฒนาชิ้นส่วนเครื่องปรับอากาศเพื่อลดต้นทุน. สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการคณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพฯ.
[5] อรวรรณ สุขวานนท์. 2560. การลดต้นทุนโดยใช้เทคนิควิศวกรรมคุณค่ากรณีศึกษาชิ้นส่วนของระบบปรับอากาศ รถยนต์. สาขาวิชาการจัดการงานวิศวกรรม คณะวิศวกรรมศาสตร์. มหาวิทยาลัยบูรพา ชลบุรี.
[6] สมจินต์ อักษรธรรม. 2561. ผังเหตุและผล. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี. กรุงเทพฯ.
[7] สายฝน ยาเงิน. 2562. การวิเคราะห์เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงเครื่องมือและต้นทุน. บริษัท 1000 ดักท์รัตนบุรี จำกัด นครปฐม.
[8] มีชัย เรามานะชัย. 2557. หลักความคิดวิศวกรรมคุณค่า. ออนไลน์. แหล่งที่มา: www.etHesisarchive.library.tu.ac.th (27 พฤษจิกายน 2562)