การประเมินประสิทธิภาพเชิงนิเวศเศรษฐกิจอุตสาหกรรมอัญมณีและเครื่องประดับ เพื่อกำหนดแนวทางการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิเคราะห์การประเมินประสิทธิภาพเชิงนิเวศเศรษฐกิจอุตสาหกรรมอัญมณีและเครื่องประดับเพื่อกำหนดแนวทางการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ด้วยการประเมินมูลค่าผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมของกิจกรรมการผลิตและการปล่อยของเสีย การปล่อยก๊าซเรือนกระจก เพื่อนำไปกำหนดแนวทางการปล่อยก๊าซ เรือนกระจก ผลการศึกษา การประเมินประสิทธิภาพเชิงนิเวศเศรษฐกิจอุตสาหกรรมอัญมณีและเครื่องประดับ
ทั้ง 70 แห่ง มีลักษณะของการเพิ่มขึ้นและลดลงไม่คงที่ การพบตัวชี้วัดทางด้านสิ่งแวดล้อมในประเด็นการมีปริมาณน้ำเสีย พบว่า มีตัวเลขค่อนข้างคงที่ไม่ลดลงซึ่งอยู่ที่ร้อยละ 80 ของปริมาณใช้น้ำทั้งหมด แต่เมื่อพิจารณาถึงกระบวนการผลิต พบว่า ในกระบวนการผลิตอุตสาหกรรมอัญมณีและเครื่องประดับ มีการใช้น้ำเข้ามาช่วยในการชำระล้างด่าง กรด และสารเคมี ซึ่งกระบวนการผลิตทั้ง 3 กระบวนการ ล้วนทำให้เกิดน้ำเสียจำนวนมาก ดังนั้นการบำบัดน้ำเสียด้วยวิธีการตกตะกอนทางเคมี ซึ่งถือว่าเป็นวิธีการบำบัดที่ใช้กันอย่างแพร่หลายไม่มีความยุ่งยาก และมีประสิทธิภาพในการบำบัดสูง ซึ่งพบว่าการตกตะกอนทางเคมีสามารถกำจัดสังกะสี โครเมียม และทองแดงได้มากกว่า 95% และทำให้คุณภาพน้ำภายหลังการบำบัดมีค่าต่ำกว่ามาตรฐานที่กำหนด สำหรับแนวทางการปรับปรุงกระบวนการผลิตที่สามารถช่วยในการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้นั้น คือ การใช้พลังงานทดแทน (พลังงานลม/พลังงานแสงอาทิตย์) หรือการปรับเปลี่ยนเครื่องจักร เครื่องใช้ไฟฟ้า หลอดไฟภายในโรงงานที่ช่วยประหยัดพลังงานเพิ่มขึ้น
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความภายในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารทั้งหมด รวมถึงรูปภาพประกอบ ตาราง เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ การนำเนื้อหา ข้อความหรือข้อคิดเห็น รูปภาพ ตาราง ของบทความไปจัดพิมพ์เผยแพร่ในรูปแบบต่าง ๆ เพื่อใช้ประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ ต้องได้รับอนุญาตจากกองบรรณาธิการวารสารอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร
มหาวิทยาลัยฯ อนุญาตให้สามารถนำไฟล์บทความไปใช้ประโยชน์และเผยแพร่ต่อได้ โดยต้องแสดงที่มาจากวารสารและไม่ใช้เพื่อการค้า
ข้อความที่ปรากฏในบทความในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ และบุคลากร คณาจารย์ท่านอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยฯแต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเอง ตลอดจนความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความเป็นของผู้เขียน ไม่เกี่ยวข้องกับกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กองพัฒนาอุตสาหกรรมเชิงนิเวศ กรมโรงงานอุตสาหกรรม. (2562). เกณฑ์และตัวชี้วัดการเป็นเมืองอุตสาหกรรมเชิงนิเวศ. กรมโรงงานอุตสาหกรรม.
ประเวศ วะสี. (2546). วิถีมนุษย์ในศตวรรษที่ 21 สู่ภพภูมิใหม่แห่งการพัฒนา. หมออนามัย. 12 (มกราคม-กุมภาพันธ์): 7-21.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) ร่วมกับ สำนักงานคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ (สคร.). (2564). คู่มือการประเมินประสิทธิภาพเชิงนิเวศเศรษฐกิจของรัฐวิสาหกิจไทย (ฉบับผู้ปฏิบัติ). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.)
สถาบันวิจัยและพัฒนาอัญมณีและเครื่องประดับแห่งชาติ (องค์การมหาชน). (2557). รายงานประจำปี 2557. สถาบันวิจัยและพัฒนาอัญมณีและเครื่องประดับแห่งชาติ (องค์การมหาชน).
World Business Council Sustainability Development (WBCSD). (2000). Eco-efficiency: Creating more value with less impact. London: WBCSE and E&Y Direct.
Sterr, T. (2004). The Industrial Region as a Promising Unit for Eco-Industrial Development- Reflections, Practical Experience and Establishment of Innovative Instruments to Support Industrial Ecology. Journal of Cleaner Production. 12: 947–965.
วรรณี แกมเกตุ. (2551). วิธีวิทยาการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กระทรวงอุตสาหกรรม. (2551). ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง การเก็บรักษาวัตถุอันตรายที่กรมโรงงาน อุตสาหกรรมรับผิดชอบ พ.ศ.2551. กระทรวงอุตสาหกรรม.
กองสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อม สำนักอนามัย กรุงเทพมหานคร. (2554). คู่มือการบริหารและการจัดการสารเคมีอันตรายในสถานประกอบการ. กองสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อม สำนักอนามัย กรุงเทพมหานคร.
Parnuwat Usapein and Chantra Tongcumpou. (2016). Greenhouse Gas Emission in Jewelry Industry: A Case Study of Silver Flat Ring. Applied Environmental Research. 38(1), (2016): 11-18.
Oppenheimer, B. (2004). The Candle Maker's Companion: A Complete Guide to Rolling, Pouring, Dipping and Decorating Your Own Candles. Storey Publishing LLC.
U.S. Environmental Protection Agency. (2021). Recycling and Waste Reduction: A Guide for the Workplace. searched at https://www.epa.gov/recycle/reducing-waste-what-you-can-do.
Geraldo R.H., Pinheiro S.M.M., Silva J. S., Andrade H.M.C., Dweck J., Gonçalves J.P. and Camarini G. (2017). Gypsum plaster waste recycling: A potential environmental and industrial solution. Journal of Cleaner Production. 164(15), 288-300.
วลัยรัตน์ จันทรวงศ์. (2549). การบำบัดน้ำเสียของโรงชุบโลหะ. เข้าถึงได้จาก http://202.28.17.1/article/atc42/atc00244.html.
คงวุฒิ ยอดพยุง. (2551). การจัดการของเสียอุตสาหกรรมของโรงงานอุตสาหกรรมเคมีในนิคมอุตสาหกรรมบางปู กรณีศึกษาบริษัท แอ็กโคร (ประเทศไทย) จำกัด. สารนิพนธ์ วท.ม. (การจัดการสิ่งแวดล้อม). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
กองมาตรฐานอุตสาหกรรม. (มปป.). วิธีการประเมินค่าประสิทธิภาพเชิงนิเวศเศรษฐกิจ (Eco-efficiency). กองมาตรฐานอุตสาหกรรม การยางแห่งประเทศไทย.
พงษ์ชัย ดำรงโรจน์วัฒนา และคณะ. (2565). เอกสารประกอบการอบรมเชิงปฏิบัติการคาร์บอนเครดิต. ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย