การเพิ่มผลผลิตด้วยเทคนิคการซ่อมบำรุงเครื่องจักร

Main Article Content

Theerawat Somsirikanjanakoon
Amnartcharoen Inthadok

บทคัดย่อ

เนื่องจากภาคอุตสาหกรรมในปัจจุบันมีการแข่งขันกันมากตามกลไกของตลาดเพื่อรองรับกับความต้องการของลูกค้าและคู่แข่งขันที่มากขึ้น ภาคอุตสาหกรรมจึงต้องคำนึงถึงการลดต้นทุนด้วยการเพิ่มผลผลิต เพื่อให้ต้นทุนต่อหน่วยต่ำลง และรักษาระดับมาตรฐานในการส่งมอบสินค้าแก่ผู้บริโภคได้อย่างแน่นอนและตรงต่อเวลา อันเป็นการสร้างความเชื่อมั่นให้กับลูกค้า นอกเหนือจากคุณภาพตามข้อกำหนด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระบบการผลิตที่มีการผลิตอย่างต่อเนื่องตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งจะสะท้อนให้เห็นถึงประสิทธิภาพของเครื่องจักรที่สามารถทำการผลิตได้ยาวนานที่สุด นั่นหมายถึง การที่ผู้ประกอบการสามารถใช้เครื่องจักรในการผลิตได้คุ้มค่าที่สุดในกระบวนการผลิตสินค้า และเมื่อเครื่องจักรเกิดขัดข้อง ก็สามารถใช้เวลาในการซ่อมแซมสั้นที่สุด วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้จึงมุ่งศึกษาสาเหตุและปัจจัยที่มีผลกระทบต่อการเกิด Breakdown ของเครื่องจักร Extruder ในความรับผิดชอบของแผนกซ่อมบำรุงเครื่องจักร เพื่อปรับปรุงค่าเวลา MTBF( Mean Time Between Failure )ให้ได้ไม่น้อยกว่า 198 ชั่วโมง และ ค่า MTTR (Mean Time to Repair) ไม่เกิน 2 ชั่วโมง จากการศึกษาและวิเคราะห์ลาดับความสำคัญของสาเหตุที่ควรได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วนด้วย FMEA พบว่าปัญหาเร่งด่วน 3 อันดับแรกประกอบด้วย Pump TCU รั่ว, Heat Exchanger รั่ว และ Heat Exchanger ตัน แนวทางการแก้ไขจะยึดนโยบายที่ต้องการให้การผลิตดำเนินการอย่างต่อเนื่อง กรณีมีเหตุขัดข้องก็ให้มีเวลาการหยุดเครื่องจักรน้อยที่สุด จึงเลือกการทำระบบ Bypass ทั้งในส่วน Pump TCU และ Heat Exchanger ตามด้วยการดัดแปลง เพลาของปั้มสำหรับ Pump TCU และการปรับปรุงคุณภาพน้ำและการกำหนดช่วงเวลาการ Flushing สำหรับ Heat Exchanger ผลการปรับปรุง ได้ค่า MTTR 1.17 ชั่วโมงจาก 5.11ชั่วโมง MTBF 245.99 ชั่วโมงจาก 127.48 ชั่วโมงและค่า Ae (Equipment availability) 99.14% จาก 95.86% ด้วยมีระยะเวลาคืนทุน 3 เดือนจากค่าใช้จ่ายในส่วนอุปกรณ์ 55,000 บาทและอื่นๆรวม 2,502,886 บาท

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Somsirikanjanakoon, T., & Inthadok, A. (2015). การเพิ่มผลผลิตด้วยเทคนิคการซ่อมบำรุงเครื่องจักร. วารสารข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการไทย, 1(1), 23–30. สืบค้น จาก https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/ienj/article/view/179128
ประเภทบทความ
Research and Review Article

เอกสารอ้างอิง

[1] สมภพ ตลับแก้ว. 2550. ความน่าเชื่อถือของระบบและการบำรุงรักษาวิธีมาตรฐาน, ภาควิชาครุศาสตร์เครื่องกล คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ หน้า 46-49.
[2] ธานี อ่วมอ้อ. 2547, การบำรุงรักษาแบบทุกคนมีส่วนร่วม TPM (Total productive maintenance) พิมพ์ครั้งที่2 ,กรุงเทพฯ : พีค บูลส์ ,หน้า 199-221
[3] วัฒนา เชียงกูล, เกรียงไกร ดารงรัตน์, และดลดิษฐ์ เมืองแมน, 2553 การจัดการงานบำรุงรักษาด้วย Reliability (Reliability Based Maintenance Management ), ซีเอ็ดยูเคชั่น กรุงเทพฯ , หน้า 137-141
[4] กสิพงษ์ อนันตกูล ,วิทยา โพธิวัฒน์ , 2543 การวางแผนงานซ่อมบำรุงเครื่องจักรในโรงงานอุตสาหกรรมการผลิตอาหาร, โครงงานวิศวกรรม คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, หน้า 87-98
[5] Robert C. Hansen, 2001. Overall Equipment Effectiveness. Industrial Press Inc, : 137-171.