การยกระดับการบริหารจัดการสำนักงานสีเขียวเชิงบูรณาการตามโมเดลเศรษฐกิจ BCG และระบบจัดการขยะตามเกณฑ์มาตรฐาน: กรณีศึกษา อาคาร 5 คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการสำนักงานสีเขียว, โมเดลเศรษฐกิจ BCG, ระบบจัดการขยะ, การจัดการพลังงาน, มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงครามบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการยกระดับการบริหารจัดการสำนักงานสีเขียวเชิงบูรณาการ กรณีศึกษา อาคาร 5 คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม โดยการประยุกต์ใช้กรอบแนวคิดโมเดลเศรษฐกิจ BCG ร่วมกับเกณฑ์มาตรฐานสำนักงานสีเขียว 6 หมวดหลัก กระบวนการดำเนินงานมุ่งเน้นการวางระบบการจัดการทรัพยากรภายในอาคารอย่างเป็นลำดับขั้นตอน เริ่มจากการกำหนดนโยบายสิ่งแวดล้อมที่สอดคล้องกับยุทธศาสตร์องค์กร การปรับปรุงกระบวนการบริหารจัดการพลังงานในระบบปรับอากาศและแสงสว่าง ตลอดจนการพัฒนาระบบจัดการขยะให้เป็นไปตามมาตรฐานเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนภายในสถานศึกษา ผลการศึกษาพบว่า การบูรณาการกลไกการบริหารจัดการเข้ากับหลักการทางวิศวกรรมช่วยให้โครงสร้างการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อมมีความเป็นระบบและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น โดยการวางระบบจัดการขยะตามเกณฑ์มาตรฐานสามารถแก้ไขปัญหาการคัดแยกขยะไม่ถูกประเภทได้อย่างเป็นรูปธรรม ส่งเสริมให้เกิดระเบียบวินัยในการจัดการของเสียและสร้างจิตสำนึกรักษ์สิ่งแวดล้อมให้แก่บุคลากรและนักศึกษา ขณะที่การบริหารจัดการด้านพลังงานช่วยลดความสูญเปล่าในการใช้ทรัพยากรภายในอาคารได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่งผลให้อาคารกรณีศึกษาสามารถยกระดับสู่การเป็นต้นแบบการจัดการอาคารยั่งยืนที่สอดรับกับนโยบายเศรษฐกิจสีเขียว สำหรับข้อเสนอแนะจากการวิจัยควรมีการจัดทำคู่มือมาตรฐานการปฏิบัติงาน (SOP) เพื่อถ่ายทอดรูปแบบการบริหารจัดการนี้ไปสู่หน่วยงานอื่นภายในมหาวิทยาลัย พร้อมทั้งควรสนับสนุนให้มีการใช้ระบบสารสนเทศในการติดตามประเมินผลการใช้พลังงานและทรัพยากรแบบเรียลไทม์ เพื่อให้เกิดการบริหารจัดการสำนักงานสีเขียวที่ยั่งยืนและสามารถตรวจสอบผลสัมฤทธิ์ได้อย่างต่อเนื่อง
เอกสารอ้างอิง
กัญญาณัฐ คงพรปรารถนา. (2564). การประเมินผลประสิทธิภาพการอนุรักษ์พลังงานของบ้านพักอาศัยพื้นฐาน. วารสารสาระศาสตร์, 4(2), 303–313.
ฆนิศา รุ่งแจ้ง, และพงษ์ศักดิ์ สุริยวนากุล. (2566). แบบจำลองการพยากรณ์ต้นทุนของสำนักงานอาคารเขียว ภายใต้การทำงานแบบวิถีชีวิตใหม่ภายหลังสถานการณ์โควิด-19. การประชุมวิศวกรรมโยธาแห่งชาติ ครั้งที่ 28 (หน้า INF19-11–INF19-17), ภูเก็ต.
ธนาภรณ์ ฉิมแพ. (2565). ห้องสมุดสีเขียวกับประสิทธิภาพการใช้พลังงานไฟฟ้าเพื่อการให้บริการภายในอาคารสำนักหอสมุดมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ระหว่างปีงบประมาณ พ.ศ. 2560–2564. วารสารวิจัย สมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทย, 15(1), 18–32.
ไพสน พระก่ำ, และวราพร เขื่อนแก้ว. (2567). สำนักงานสีเขียวอย่างยั่งยืนด้วยทฤษฎี ECRS: การลดต้นทุนที่ไม่จำเป็นในการทำงาน. PULINET Journal, 11(1), 109–120.
พิกุล อินไผ่, และสมชัย วงษ์นายะ. (2566). แนวทางพัฒนาการดำเนินงานสำนักงานสีเขียว: กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชรและมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม. วารสารพิกุล คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 21(1), 113–130.
พิชานันต์ ทูลฉลาด, เอกพล เพชรศรีช่วง, พนม ใจตรงกล้า, พรณรงค์ เลื่อนเพ็ชร, จักกฤช ทองนาคะ, และสัณห์ พันธ์อุไร. (2568). การศึกษาความคุ้มค่าการปรับปรุงอาคารตามมาตรฐานอาคารเขียว กรณีศึกษา อาคารสำนักงานศูนย์ควบคุมทางยกระดับดอนเมือง. การประชุมวิศวกรรมโยธาแห่งชาติ ครั้งที่ 30 (หน้า ENV-07-1–ENV-07-9), ประจวบคีรีขันธ์.
พิสิทธิ์ ถำวาปี, และชูพงษ์ ทองคำสมุทร. (2567). แนวทางการปรับปรุงอาคารตามมาตรฐานอาคารเขียว กรณีศึกษาอาคารวิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น. Journal of Modern Learning Development, 9(5), 339–355.
วิศรุต มณีทิพย์. (2566). การพัฒนาการจัดการอาคารด้วยแนวทางสำนักงานสีเขียว: กรณีศึกษาสำนักงานคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยพะเยา, พะเยา.
ศุภชัย ปัญญาวีร์, และโจเซฟ เคตารี. (2567). การปรับปรุงอาคารสำนักงานบริษัท เอ็ม.อี.ซี. วิศวกรรม จำกัด ในหมวดพลังงานและบรรยากาศตามเกณฑ์ TREES-NC. วารสารสร้างสรรค์วิจัยสถาปัตยกรรมและการออกแบบ, 1(1), 22–32.
อภิญญา นิมิตธรรมโสภณ, พิมประไพ ขาวขำ, นพรัตน์ ไชยวิโน, วิไลลักษณ์ สวนมะลิ,
อภิชญา พัดพิน, และบรรจงศักดิ์ ฟักสมบูรณ์. (2566). การรับรู้และการมีส่วนร่วมของบุคลากรเกี่ยวกับสำนักงานสีเขียวในมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 2(2), 20–28.
รัตติกาล สุขสะอาด. (2568). กลยุทธ์การสร้างความได้เปรียบโดยการพัฒนาโครงการสำนักงานพร้อมพื้นที่ค้าปลีกที่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานทั้ง LEED BD+C และ WELL Core & Shell ในเขตกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
Aroonsrimorakot, S., & Sarapirom, K. (2020). The development of green office standard: Thailand initiative. Interdisciplinary Research Review, 15(2), 8–18.
Aroonsrimorakot, S., Laiphrakpam, M., & Sarapirom, K. (2021). Criteria for the development of green office standard of Thailand for environmental sustainability. Doi: https://doi.org/10.21203/rs.3.rs-910545/v1
Edyvean, R.G., Apiwatanapiwat, W., Vaithanomsat, P., Boondaeng, A., Janchai, P., & Sophonthammaphat, S. (2023). The bio-circular green economy model in Thailand: A comparative review. Agriculture and Natural Resources, 57(1),
–64.
Sachs, J.D. (2015). The age of sustainable development. New York, NY: Columbia University Press.
Weiland, S., Hickmann, T., Lederer, M., & Schwindenhammer, S. (2021). The 2030 agenda for sustainable development: Transformative change through the sustainable development goals. Politics and Governance, 9(1), 90–95.
Wibulswasdi, C., Piboolsravut, P., & Pootrakool, K. (2011). Sufficiency economy philosophy and development. Bangkok: Sufficiency Economy Research Project, Bureau of the Crown Property.
