INTEGRATED GREEN OFFICE MANAGEMENT ELEVATION BASED ON THE BCG ECONOMY MODEL AND STANDARDIZED WASTE MANAGEMENT SYSTEMS: A CASE STUDY OF BUILDING 5, FACULTY OF INDUSTRIAL TECHNOLOGY, PIBULSONGKRAM RAJABHAT UNIVERSITY
Keywords:
Green office management, BCG economy model, Waste management system, Energy management, Pibulsongkram Rajabhat UniversityAbstract
This research aims to present a framework for elevating integrated Green Office management, taking Building 5, Faculty of Industrial Technology, Pibulsongkram Rajabhat University, as a case study. The study integrates the BCG Economy Model with the six primary categories of Green Office standards. The operational process focuses on establishing a systematic resource management sequence within the building, beginning with formulating environmental policies aligned with organizational strategy, improving energy management processes for air conditioning and lighting systems, and developing waste management systems that comply with standards to promote a circular economy within the institution. The results indicate that integrating management mechanisms with engineering principles makes environmental operational structures more systematic and efficient. Implementing a standardized waste management system effectively addresses improper waste sorting, fosters waste management discipline, and raises environmental awareness among staff and students. Meanwhile, energy management strategies successfully reduce resource waste within the building, enabling the case study to serve as a sustainable building management model aligned with green economy policies. Research recommendations suggest developing Standard Operating Procedures (SOPs) to transfer this management model to other university departments. Furthermore, implementing information systems for real-time monitoring of energy and resource consumption is encouraged to ensure sustainable Green Office management and continuous performance verification.
References
กัญญาณัฐ คงพรปรารถนา. (2564). การประเมินผลประสิทธิภาพการอนุรักษ์พลังงานของบ้านพักอาศัยพื้นฐาน. วารสารสาระศาสตร์, 4(2), 303–313.
ฆนิศา รุ่งแจ้ง, และพงษ์ศักดิ์ สุริยวนากุล. (2566). แบบจำลองการพยากรณ์ต้นทุนของสำนักงานอาคารเขียว ภายใต้การทำงานแบบวิถีชีวิตใหม่ภายหลังสถานการณ์โควิด-19. การประชุมวิศวกรรมโยธาแห่งชาติ ครั้งที่ 28 (หน้า INF19-11–INF19-17), ภูเก็ต.
ธนาภรณ์ ฉิมแพ. (2565). ห้องสมุดสีเขียวกับประสิทธิภาพการใช้พลังงานไฟฟ้าเพื่อการให้บริการภายในอาคารสำนักหอสมุดมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ระหว่างปีงบประมาณ พ.ศ. 2560–2564. วารสารวิจัย สมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทย, 15(1), 18–32.
ไพสน พระก่ำ, และวราพร เขื่อนแก้ว. (2567). สำนักงานสีเขียวอย่างยั่งยืนด้วยทฤษฎี ECRS: การลดต้นทุนที่ไม่จำเป็นในการทำงาน. PULINET Journal, 11(1), 109–120.
พิกุล อินไผ่, และสมชัย วงษ์นายะ. (2566). แนวทางพัฒนาการดำเนินงานสำนักงานสีเขียว: กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชรและมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม. วารสารพิกุล คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 21(1), 113–130.
พิชานันต์ ทูลฉลาด, เอกพล เพชรศรีช่วง, พนม ใจตรงกล้า, พรณรงค์ เลื่อนเพ็ชร, จักกฤช ทองนาคะ, และสัณห์ พันธ์อุไร. (2568). การศึกษาความคุ้มค่าการปรับปรุงอาคารตามมาตรฐานอาคารเขียว กรณีศึกษา อาคารสำนักงานศูนย์ควบคุมทางยกระดับดอนเมือง. การประชุมวิศวกรรมโยธาแห่งชาติ ครั้งที่ 30 (หน้า ENV-07-1–ENV-07-9), ประจวบคีรีขันธ์.
พิสิทธิ์ ถำวาปี, และชูพงษ์ ทองคำสมุทร. (2567). แนวทางการปรับปรุงอาคารตามมาตรฐานอาคารเขียว กรณีศึกษาอาคารวิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น. Journal of Modern Learning Development, 9(5), 339–355.
วิศรุต มณีทิพย์. (2566). การพัฒนาการจัดการอาคารด้วยแนวทางสำนักงานสีเขียว: กรณีศึกษาสำนักงานคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยพะเยา, พะเยา.
ศุภชัย ปัญญาวีร์, และโจเซฟ เคตารี. (2567). การปรับปรุงอาคารสำนักงานบริษัท เอ็ม.อี.ซี. วิศวกรรม จำกัด ในหมวดพลังงานและบรรยากาศตามเกณฑ์ TREES-NC. วารสารสร้างสรรค์วิจัยสถาปัตยกรรมและการออกแบบ, 1(1), 22–32.
อภิญญา นิมิตธรรมโสภณ, พิมประไพ ขาวขำ, นพรัตน์ ไชยวิโน, วิไลลักษณ์ สวนมะลิ,
อภิชญา พัดพิน, และบรรจงศักดิ์ ฟักสมบูรณ์. (2566). การรับรู้และการมีส่วนร่วมของบุคลากรเกี่ยวกับสำนักงานสีเขียวในมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 2(2), 20–28.
รัตติกาล สุขสะอาด. (2568). กลยุทธ์การสร้างความได้เปรียบโดยการพัฒนาโครงการสำนักงานพร้อมพื้นที่ค้าปลีกที่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานทั้ง LEED BD+C และ WELL Core & Shell ในเขตกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
Aroonsrimorakot, S., & Sarapirom, K. (2020). The development of green office standard: Thailand initiative. Interdisciplinary Research Review, 15(2), 8–18.
Aroonsrimorakot, S., Laiphrakpam, M., & Sarapirom, K. (2021). Criteria for the development of green office standard of Thailand for environmental sustainability. Doi: https://doi.org/10.21203/rs.3.rs-910545/v1
Edyvean, R.G., Apiwatanapiwat, W., Vaithanomsat, P., Boondaeng, A., Janchai, P., & Sophonthammaphat, S. (2023). The bio-circular green economy model in Thailand: A comparative review. Agriculture and Natural Resources, 57(1),
–64.
Sachs, J.D. (2015). The age of sustainable development. New York, NY: Columbia University Press.
Weiland, S., Hickmann, T., Lederer, M., & Schwindenhammer, S. (2021). The 2030 agenda for sustainable development: Transformative change through the sustainable development goals. Politics and Governance, 9(1), 90–95.
Wibulswasdi, C., Piboolsravut, P., & Pootrakool, K. (2011). Sufficiency economy philosophy and development. Bangkok: Sufficiency Economy Research Project, Bureau of the Crown Property.
