DEVELOPMENT OF STONEWARE PRODUCTS COMPONENT FROM BAN THUNG LUANG CLAY, SUKHOTHAI

Authors

  • Jumpot Phongsaksri Pibulsongkram Rajabhat University
  • Wasutha Krutsorn Pibulsongkram Rajabhat University

Keywords:

Stoneware, Thung Luang clay, Lampang clay, Rayong sand

Abstract

    This research is an experimental study with the following objectives: To develop mixing ratios and study the physical properties of stoneware products. To establish selection criteria as a guideline for stoneware development and determine the most suitable mixing ratio according to the product standards. The experiment utilized three main raw materials: Thung Luang clay, Lampang clay, and Rayong sand. Samples were selected using a purposeful sampling method based on an equilateral triangular diagram, weighed with a digital balance, mixed using a high-speed mixer, and fired at 1230°C in an electric kiln. The research results showed that the formulation which best met the criteria and was most suitable for stoneware products consisted of 60% Thung Luang clay, 10% Lampang white clay, and 30% Rayong sand. This composition exhibited a water absorption of 2.70%, a flexural strength of 255.02 kg/cm², and a firing shrinkage of 9.50%.

References

โกมล รักษ์วงศ์.(2538). น้ำเคลือบ. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏพระนคร.

จุมพฏ พงศ์ศักดิ์ศรี, เภทรา พงศ์ศักดิ์ศรี, และณริศรา พฤกษะวัน. (2566). การศึกษาศักยภาพการ

ผลิตที่ส่งผลต่อแนวทางการพัฒนาเครื่องปั้นดินเผาชุมชนบ้านทุ่งหลวง อำเภอคีรีมาศ จังหวัด

สุโขทัย. วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 5(3), 40-53.

นฤดม ปิ่นทอง. (2565). การพัฒนาเนื้อดินเซรามิกส์ให้เหมาะสำหรับผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาจาก

แร่ดินเหนียวสีบัวระเหว. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 14(1), 1-20.

ปราโมทย์ ปิ่นสกุล, และกฤษดากร เชื่อมกลาง. (2559). การพัฒนาเนื้อดิน อ.บ้านกรวด จ.บุรีรัมย์ เพื่อ ใช้ในการขึ้นรูปผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาแบบใบมีด. รมยสาร, 14(พิเศษ), 147-153.

เพียรพิณ ก่อวุฒิพงศ์. (2560). การพัฒนาส่วนผสมของเนื้อดินปั้นโดยใช้แหล่งดินบ้านหนองหัวยาง

เพื่อทำผลิตภัณฑ์สโตนแวร์. วารสารวิชาการคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัย

ราชภัฏลำปาง, 10(1), 60-74.

เลิศชาย สถิตพนาวงศ์. (2554). การพัฒนาเนื้อดินปั้นสโตนแวร์ด้วยดินขาวและดินพื้นบ้าน.วารสารวิชาการเทคโนโลยีอุตสาหกรรม, 7(2), 84-92.

วิมล ทองดอนกลิ้ง. (2561). การพัฒนาสูตรเนื้อดินปั้นสำหรับผลิตภัณฑ์สโตนแวร์จากดินบ้านปลักแรด. วารสารวิชาการ ศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 9(2), 118-136.

ศูนย์พัฒนาอุตสาหกรรมเครื่องเคลือบดินเผาภาคเหนือ. (ม.ป.ป). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับเซรามิกส์. ลำปาง: กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม.

สมใจ มะหมีน. (2563). การพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาท้องถิ่นภาคใต้เตาเผาไฟสูง. วารสาร

วิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 12(1), 100-113.

สมศักดิ์ ชวาลาวัลย์. (2549). เซรามิกส์. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

สุขุมาล เล็กสวัสดิ์. (2548). เครื่องปั้นดินเผา พื้นฐานการออกแบบและปฏิบัติงาน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. (2546). มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมภาชนะเซรามิกที่ใช้กับอาหาร: สโตนแวร์ (มอก. 602-2546). กรุงเทพฯ: กระทรวงอุตสาหกรรม.

สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. (2548). มาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชน เรื่องเครื่องปั้นดินเผาสโตนแวร์ (มผช. 930/2548). กรุงเทพฯ: กระทรวงอุตสาหกรรม.

สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. (2562). มาตรฐานอุตสาหกรรมเอส เครื่องปั้นดินเผา สโตนแวร์ (มอก. เอส 49-2562). กรุงเทพฯ: กระทรวงอุตสาหกรรม.

อนุรัตน์ ภูวานคำ. (2563). การพัฒนาเนื้อดินด่านเกวียนเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมเครื่องใช้บนโต๊ะ

อาหาร. (รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี, นครราชสีมา.

อายุวัฒน์ สว่างผล. (2536). เซรามิกส์เบื้องต้น. กำแพงเพชร: สถาบันราชภัฏกำแพงเพชร.

Singer, S.S. (1963). Industrial Ceramics. London: Champan and Hall Ltd,.

Downloads

Published

2025-08-07

How to Cite

[1]
J. Phongsaksri and W. Krutsorn, “DEVELOPMENT OF STONEWARE PRODUCTS COMPONENT FROM BAN THUNG LUANG CLAY, SUKHOTHAI”, PSRU JITE, vol. 7, no. 2, pp. 131–149, Aug. 2025.