สังคมพืชป่าดิบชื้นหลังการรื้อถอนพื้นที่บุกรุกปลูกยางพารา ในอุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ จังหวัดพังงา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงความคล้ายคลึงของพื้นที่ที่เกิดการทดแทนตามธรรมชาติ
และแนวโน้มการทดแทนตามธรรมชาติเปรียบเทียบกับป่าดิบชื้นในพื้นที่ ผลการวิจยั พบว่า ป่าดิบชื้น มีชนิด
พันธุ์ของไม้ยืนต้นจานวน 158 ชนิด ป่าทดแทนตามธรรมชาติ ปี 2546 2555 และ 2557 มีจานวน 75 47 และ 8 ชนิด
ตามลำดับ ค่าดัชนีความหลากชนิด ของป่าดิบชื้น เท่ากับ 4.29 ป่ าทดแทนตามธรรมชาติ ปี 2546 2555 และ 2557
เท่ากับ 3.52 3.17 และ 1.05 ตามลำดับการกระจายของชั้นขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของป่าดิบชื้น และป่าทดแทน
ตามธรรมชาติ เป็นแบบ Negative Exponential บ่งบอกว่าการสืบต่อพันธุ์ตามธรรมชาติเป็นไปอย่างปกติ
ปริมาณมวลชีวภาพเหนือพื้นดิน ป่าดิบชื้นเท่ากับ 274.29 ตันต่อเฮกแตร์ โดยป่ าทดแทนตามธรรมชาติ ปี 2546
มีปริมาณมวลชีวภาพ มากที่สุด เท่ากับ 61.99 ตันต่อเฮกแตร์ (ร้อยละ 22.60 ของป่ าดิบชื้น) รองลงมาคือ
ป่าทดแทนตามธรรมชาติ ปี 2555 และ 2557 มีค่าเท่ากับ 5.95 และ 1.73 ตันต่อเฮกแตร์ ตามลำดับ การศึกษาครั้งนี้
สามารถสรุปได้ว่าเมื่อดำเนินการรื้อถอนพื้นที่บุกรุกปลูกยางพาราและปล่อยให้เกิดการทดแทนตามธรรมชาติ
แลว้ พื้นที่นั้นมีแนวโน้มที่จะสามารถกลับเป็นป่าดิบชื้นได้ในอนาคต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Destruction, Trespassing of Public Land and Sustainable Management of Natural Resources.
Ministry of Natural Resources and Environment. Bangkok.
[2] Curtis, T. I. T. (1959). The Vegetation of Wisconsin: An Ordination of Plant Communities. University of
Wisconsin, Madison.
[3] Magurran, A. E. (1988). Ecological Diversity and Its Measurement. Croom Helem, London.
[4] Sorensen, T. (1948). A Method of Establishing Groups of Equal Amplitude in Plant Sociology Based on
Similarity of Species Content. Biologiske Skrifter, 5(4), 1-34.
[5] Ogawa, H. K., Yoda, K., Ogino., & T. Kira. (1965). Comparative Ecological Studies on Three Main Types
of Forest Vegetation in Thailand. II. Plant Biomass. Nature and Life in Southeast Asia, 4, 49-80.
[6] Faculty of forestry. (2001). Khao Lak - Lam Ru National Park Phang Nga Province Management Area
Master Plan Project. Kasetsart University, Bangkok.
[7] Marod, D., & U. Kudin. (2009). Forest Ecology. Faculty of Forestry Kasetsart University, Bangkok.
[8] Maneerat, S. (1999). Natural Plant Community Succession in Thung Yai Naresuan Wildlife Sanctuary the
Eastern, Tak Province. Wildlife Conservation Office, Department of National Park Wildlife and
Plant Conservation, Bangkok.
[9] Barbour, M. G., J. H. Burk., & W. D. Pitts. (1987). Terrestrial Plant Ecology. The Benjamin Cummings
Pub. Comp. Inc., California
