การออกแบบระบบห้องเรียนอัจฉริยะสำหรับการเรียนการสอน เพื่อพัฒนาศักยภาพของนักเรียนนายเรืออากาศ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อสำรวจความคิดเห็นของอาจารย์และนักเรียนนายเรืออากาศที่มีต่อรูปแบบ การจัดการเรียนการสอนระบบห้องเรียนอัจฉริยะ และนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์และออกแบบระบบห้องเรียนอัจฉริยะสำหรับการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาศักยภาพของนักเรียนนายเรืออากาศ โดยกลุ่มตัวอย่างแบ่งเป็นอาจารย์จำนวน 69 คน และนักเรียนนายเรืออากาศจำนวน 112 คน ผลการศึกษาพบว่า การจัดห้องเรียนแบบขั้นบันไดเหมาะกับห้องเรียนขนาดใหญ่ ส่วนการจัดวางโต๊ะเรียนเป็นกลุ่มเหมาะกับห้องเรียนขนาดเล็ก อย่างไรก็ตาม ในสาขาวิชาสังคมศาสตร์พบว่ารูปแบบการจัดห้องเรียนไม่มีผลต่อการเรียนในห้องเรียนขนาดเล็ก ขณะที่ในสาขาวิชาคณิตศาสตร์เห็นว่ารูปแบบการจัดห้องเรียนไม่มีผลต่อการเรียนในห้องเรียนขนาดใหญ่ สำหรับการจัดโครงสร้างของห้องเรียน พบว่าห้องเรียนแบบหลายห้องร่วมกันเหมาะสมกับห้องเรียนขนาดใหญ่ ขณะที่ห้องเรียนขนาดเล็กเหมาะกับโครงสร้างแบบห้องเรียนอิสระ อย่างไรก็ตามอาจารย์สาขาคณิตศาสตร์เห็นว่าลักษณะโครงสร้างห้องเรียนไม่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการเรียนไม่ว่าจะเป็นห้องขนาดเล็กหรือใหญ่ รูปแบบการเรียนการสอนอาจารย์และนักเรียนนายเรืออากาศส่วนใหญ่เห็นตรงกันว่ารูปแบบการสอนแบบผสมผสาน แต่ในสาขาสังคมศาสตร์ นักเรียนนายเรืออากาศให้ความสำคัญกับการเรียนการสอนแบบเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางมากกว่า ในด้านทักษะอาจารย์และนักเรียนนายเรืออากาศส่วนใหญ่คิดว่าการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลมีความจำเป็นมากที่สุด แต่สำหรับสาขามนุษยศาสตร์ ความสามารถด้านการสื่อสารมีความสำคัญกว่าการใช้เทคโนโลยี ในส่วนของฮาร์ดแวร์ (Hardware) พบว่าอุปกรณ์ที่มีความสำคัญสูงสุดคือเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่ครอบคลุม และไมโครโฟนไร้สาย สำหรับซอฟต์แวร์ ทั้งอาจารย์และนักเรียนนายเรืออากาศเห็นว่าควรมีโปรแกรมเฉพาะในการเรียน และโปรแกรมสำหรับเรียนการเรียน ขณะเดียวกัน มีความต้องการระบบเชื่อมต่อกับ Cloud Services โดยเฉพาะในสาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนายเรืออากาศ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง กองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
- บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนายเรืออากาศถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนายเรืออากาศ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ หรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรณ์จากวารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนายเรืออากาศ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
เนาวนิตย์ สงคราม และธนัท สมณคุปต์, การพัฒนาระบบห้องเรียนอัจฉริยะเสมือนเพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ด้านทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมสำหรับผู้เรียนระดับอุดมศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม, กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2560.
ธีรศักดิ์ สะกล และศิริรัตน์ เพ็ชร์แสงศรี, “การศึกษาสภาพปัจจุบันและปัญหาในการจัดการเรียนการสอนวิชาคอมพิวเตอร์เพื่อการออกแบบโดยใช้ห้องเรียนอัจฉริยะของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาออกแบบหัตถอุตสาหกรรม คณะศิลปกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ศูนย์ลำปาง),” วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, ปีที่ 17, ฉบับที่ 1, หน้า 104-112, มกราคม-เมษายน, 2561.
ธัชกร สุวรรณจรัส, “รูปแบบห้องเรียนอัจฉริยะแบบผสมผสาน 4.0 โดยใช้การเรียนรู้ร่วมกันเพื่อส่งเสริมทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา,” วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร, ปีที่ 12, ฉบับที่ 4, หน้า 1001-1020, กรกฎาคม – สิงหาคม, 2562.
พีระศักดิ์ จิ้วตั้น และอภิญญา ลิ้มสุวัฒน์, “การศึกษาความคิดเห็นและความพึงพอใจการเรียนการสอนแบบมีส่วนร่วม (Active Learning) ของนักศึกษา และการปรับปรุงพัฒนาห้องเรียนอัจฉริยะ (Smart Classroom) ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี,” วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, ปีที่ 40, ฉบับที่ 3, หน้า 66-78, พฤษภาคม-มิถุนายน, 2563.
เขมณัฏฐ์ มิ่งศิริธรรม และประกอบ กรณีกิจ, การพัฒนาแอปพลิเคชันสำหรับห้องเรียนอัจฉริยะแบบเปิดเพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ด้านทักษะสารสนเทศ สื่อและเทคโนโลยีสำหรับผู้เรียนระดับอุดมศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม, กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2560.
อัญชุลี สุวัฑฒน, วัลลภ พัฒนพงศ์ และกฤษมันต์ วัฒนาณรงค์, “การพัฒนารูปแบบเทคโนโลยีเสมือนจริงเชิงปฏิสัมพันธ์สำหรับห้องเรียนอัจฉริยะ,” วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม พระจอมเกล้าพระนครเหนือ, ปีที่ 15, ฉบับที่ 2, หน้า 42–50, 2564.
สุภาวดี ลีลายุทธ และธนานพ ลิ่มสุวรรณโรจน์, “การเปรียบเทียบผลการศึกษาทางการเรียนวิชาสถิติโดยใช้การใช้แอปพลิเคชัน,” วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนายเรืออากาศ, ปีที่ 19, ฉบับที่ 2, หน้า 87–95, มกราคม-มิถุนายน, 2566.
เยาวทิวา นามคุณ และคณะ, “รูปแบบการจัดการเรียนการสอนห้องเรียนอัจฉริยะสำหรับโรงเรียนที่ขาดแคลนครู,” วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, ปีที่ 32, ฉบับที่ 1, หน้า 108-112, มกราคม-เมษายน, 2563.
สุภาวรรณ ฤๅกำลัง, “นวัตกรรมห้องเรียน: การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21,” วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, ปีที่ 15, ฉบับที่ 2, หน้า 18–27, กรกฎาคม-ธันวาคม, 2564.
R. Huang, Y. Hu, J. Yang and G. Xiao, “The Functions of Smart Classroom in Smart Learning Age” [Online]. Available: http://www.lsl.nic.edu.sgicce2012/wp-content/uploads/2012/12/C4-3-162.pdf. (Accessed: January 2014).
อนุศร หงษ์ขุนทด, “ห้องเรียนอัจฉริยะ (Smart Classroom),” [ออนไลน์]. Available: https://pitcforteach.blogspot.com/2014/05/smart-classroom.html. (เข้าถึงเมื่อ: มกราคม 2567).
S. S. Yau et al., “Smart Classroom: Enhancing Collaborative Learning Using Pervasive Computing Technology,” in ASEE 2003 Annual Conference and Exposition, 2003, pp. 13633-13642.
D. Pishva and G. G. D. Nishantha, “Smart Classrooms for Distance Education and their Adoption to Multiple Classroom Architectures,” Journal of Networks, vol. 5, no. 3, pp. 54–64, June 2018.
M. Bialik and C. Fadel, Skills for the 21st century: What should students learn?, Boston: Center for Curriculum Redesign, 2015.
สุนันท์ สีพาย และไพฑูรย์ สินลารัตน์, “เปลี่ยนผ่านการศึกษาไทยสู่ การศึกษา 4.0,” วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, ปีที่ 24, ฉบับที่ 2, หน้า 13–27, ธันวาคม, 2559.
วสันต์ เต็งกวน, ห้องเรียนอัจฉริยะ: เพื่อการศึกษาไทยในยุค 4.0, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, หน้า 173–180, 2561.
นารีลักษณ์ ศิริวรรณ, “ห้องเรียนอัจฉริยะ (Smart Classroom),” [ออนไลน์]. Available: https://library.parliament.go.th/th/radioscript/rr2565-may1. (เข้าถึงเมื่อ: มกราคม 2567).
