การจำแนกชนิดของยีนสร้างสารพิษของ Clostridium perfringens ที่แยกได้จากสมุนไพรด้วยวิธีมัลติเพล็กซ์พีซีอาร์ MULTIPLEX PCR ASSAY FOR TOXINOTYPING CLOSTRIDIUM PERFRINGENS ISOLATES OBTAINED FROM HERBS
คำสำคัญ:
คลอสตริเดียมเพอร์ฟริงเจนส์, มัลติเพล็กซ์พีซีอาร์, เอนเทอโรทอกซิน, สมุนไพรบทคัดย่อ
ตัวอย่างสมุนไพร จำนวน 240 ตัวอย่าง ถูกเก็บรวบรวมโดยกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2555-2562 เพื่อตรวจหา Clostridium perfringens ด้วยวิธีการเพาะเลี้ยงเชื้อและจำแนกชนิดทางชีววิทยาระดับโมเลกุลด้วยเทคนิคมัลติเพล็กซ์พีซีอาร์ โดยตรวจสอบยีนหลักที่ควบคุมการสร้างสารพิษ จำนวน 4 ยีน ได้แก่ cpa, cpb, etx และ iA และยีนสร้างสารพิษ enterotoxin (cpe) ในการศึกษานี้ตรวจพบ C. perfringens จากตัวอย่างสมุนไพร จำนวน 112 ตัวอย่าง (ร้อยละ 46.67) ด้วยเทคนิคการเพาะเลี้ยงเชื้อ โดยเชื้อทั้งหมดจำแนกด้วยยีนเป็น C. perfringens type A อย่างไรก็ตามมี C. perfringens type A ที่ตรวจพบยีนที่เกี่ยวข้องกับการสร้าง enterotoxin (cpe gene) จำนวน 6 สายพันธุ์ ซึ่ง Enterotoxin-Producing C. perfringens เหล่านี้ตรวจพบจากตัวอย่างสมุนไพร 4 ชนิด ได้แก่ ยากษัยเส้น (2 ตัวอย่าง) เพชรสังฆาต (1 ตัวอย่าง) ผักหวานป่า (2 ตัวอย่าง) และขมิ้นชัน (1 ตัวอย่าง) ดังนั้นการเฝ้าระวังการเปลี่ยนแปลงสายพันธุ์ของ C. perfringens ด้วยเทคนิคทางชีววิทยาระดับโมเลกุลที่สามารถระบุสายพันธุ์และการสร้างสารพิษจึงเป็นประโยชน์สำหรับข้อมูลทางระบาดวิทยาและควบคุมการผลิตผลิตภัณฑ์สมุนไพรให้ได้มาตรฐานตามที่กฎหมายกำหนด
Downloads
เอกสารอ้างอิง
Van Immerseel, F., De Buck, J., Pasmans, F., Huyghebaert, G., Haesebrouck, F., Ducatelle, R. (2004). Clostridium perfringens in poultry: an emerging threat for animal and public health. Avian Pathology, 33(6), 537-549.
Petit, L., Gibert, M., Pofoff, M.R. (1999). Clostridium perfringens: toxinotype and genotype. Trends Microbiology, 7, 104-110.
. Gokce, H.I., Genc, O., Sozmen, M., Gokce, G. (2007). Determination of Clostridium perfringens toxin-types in sheep with suspected enterotoxemia in Kars Province, Turkey. Turkish Journal of Veterinary and Animal Sciences, 31(5), 355-360.
Songer, J.G, Meer R.R. (1996). Genotyping of Clostridium perfringens by polymerase chain reaction is a useful adjunct to diagnosis of clostridial enteric disease in animals. Anaerobe, 2, 197-203.
Garmory, H.S, Chanter, N., French, N.P., Bueschel, D., Songer, J.G., Titball, R. W. (2000). Occurrence of Clostridium perfringens beta2-toxin amongst animals, determined using genotyping and subtyping PCR assays. Epidemiology and Infection, 124, 61-67.
Miki, Y., Miyamoto, K., Kaneko-Hirano, I., Fujiuchi, K., Akimoto S. (2008). Prevalence and characterization of enterotoxin gene-carrying Clostridium perfringens isolates from retail meat products in Japan. Applied and Environmental Microbiology, 74, 5366-5372.
Al Khaldi, S.F, Myers, K.M., Rasooly, A., Chizhikov, V. (2004). Genotyping of Clostridium perfringens toxins using multiple oligonucleotide microarray hybridization. Molecular and Cellular Probes, 18, 359-367.
Albini, S., Brodard, I., Jaussi, A., Wollschlaeger, N., Frey, J., Miserez, R., Abril, C. (2008). Real-time multiplex PCR assays for reliable detection of Clostridium perfringens toxin genes in animal isolates. Veterinary Microbiology, 127, 179-185.
Department of Medical Sciences. (2009). Thai herbal pharmacopoeia Vol. III. Nonthaburi: Department of Medical Sciences, Ministry of Public Health.
Chaiyawat, C., Jamtaweekul, J., Wongpentak, S., Prachyaporn, I. (2014). Safety of herbal medicines in the National List. Bulletin of the Department of Medical Sciences, 56(3), 123-134.
Dowell, V.R. Jr, Hawkins, T.M. (1987). Laboratory methods in anaerobic bacteriology CDC Laboratory Manual. Atlanta: DHEW Publication, p. 8272.
Holdeman, L.V., Cato, E.P., & Moore, W.E.C. (1977). Anaerobe Laboratory Manual. 4th ed. Blacksburg: Virginia Polytechnic Institute and State University. p. 156.
Sambrook, J., Fritsch, E.F., Maniatis, T. (1989). Molecular cloning: a laboratory manual. 2nd ed. Cold Spring Harbor: Cold Spring Harbor Laboratory Press. p. 1989
Heikinheimo, A., Korkeala, H. (2005). Multiplex PCR assay for toxinotyping Clostridium perfringens isolates obtained from Finnish broiler chickens. Letters in Applied Microbiology, 40(6), 407-411.
Meer, R.R., Songer, J.G. (1997). Multiplex polymerase chain reaction assay for genotyping Clostridium perfringens. American Journal of Veterinary Research, 58(7), 702-705.
Bureau of Drug and Narcotics, Department of Medical Sciences, Ministry of Public Health. (2011). Annual report in 2011. Nonthaburi: Ministry of Public Health.
Jepson, M., Titball, R.W. (2000). Structure and function of clostridial phospholipase C. Microbes and Infection, 2, 1277-1284.
Krakauer, T., Fleischer, B., Stevens, D.L., McClane, B.A., Stiles, B.G. (1997). Clostridium perfringens enterotoxin lacks superantigenic activity but induces an interleukin-6 response from human peripheral blood mononuclear cells. Infection and Immunity, 65(8), 3485-3488.
McClane, B.A. (1996). An overview of Clostridium perfringens enterotoxin. Toxicon, 34(11-12), 1335-1343.
Engström, B.E., Fermér, C., Lindberg, A., Saarinen, E., Båverud, V., Gunnarsson, A. (2003). Molecular typing of isolates of Clostridium perfringens from healthy and diseased poultry. Veterinary Microbiology, 94, 225-235.
Deguchi, A., Miyamoto, K., Kuwahara, T., Miki, Y., Kaneko, I., & Li, J., McClane B.A., Akimoto, S. (2009). Genetic characterization of type A enterotoxigenic Clostridium perfringens strains. PLoS ONE. 4(5), e5598.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
วารสารมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี อยู่ภายใต้การอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 4.0 International (CC-BY-NC-ND 4.0) เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่น โปรดอ่านหน้านโยบายของวารสารสำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเข้าถึงแบบเปิด ลิขสิทธิ์ และการอนุญาต
