การพัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อนำเสนอแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม วิถีชุมชนและภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดลพบุรี โดยใช้รูปแบบเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สืบค้นและรวบรวมข้อมูลอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม วิถีชุมชน และ ภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดลพบุรี 2) พัฒนาระบบสารสนเทศในรูปแบบแอปพลิเคชันบนอุปกรณ์เคลื่อนที่ด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม (AR) เพื่อนำเสนอแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และ 3) ประเมินประสิทธิภาพของระบบและศึกษาความพึงพอใจของผู้ใช้งานที่มีต่อระบบสารสนเทศที่พัฒนาขึ้น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 2 กลุ่ม ได้แก่ 1) กลุ่มชาติพันธุ์ จำนวน 20 คน 2) นักท่องเที่ยวผู้ใช้งานระบบ จำนวน 100 คน โดยแต่ละกลุ่มมีบทบาทในการให้ข้อมูล พัฒนาระบบ ประเมินประสิทธิภาพ และประเมินความพึงพอใจต่อระบบที่พัฒนาขึ้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ระบบสารสนเทศที่พัฒนาขึ้น แบบประเมินประสิทธิภาพระบบสารสนเทศ และแบบสอบถามความพึงพอใจของผู้ใช้ระบบสารสนเทศ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย (𝑥̄) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) การพัฒนาระบบสารสนเทศใช้หลักการวิเคราะห์และออกแบบระบบตามวงจรการพัฒนาระบบ (SDLC) ผลการวิจัยพบว่า 1) ข้อมูลกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดลพบุรีทั้ง 4 กลุ่ม มีอัตลักษณ์ที่โดดเด่นและได้รับการจัดทำเป็นฐานข้อมูลสารสนเทศที่ถูกต้องและทันสมัย 2) ระบบสารสนเทศมีประสิทธิภาพโดยรวมจากการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญจำนวน 5 ท่าน อยู่ในระดับ “มาก” (𝑥̄ =4.22, S.D.=0.67) โดยมีประสิทธิภาพสูงสุดในด้านความสามารถในการช่วยเลือกแหล่งท่องเที่ยวที่ต้องการได้ และ 3) นักท่องเที่ยวมีความ พึงพอใจต่อการใช้งานระบบในภาพรวมอยู่ในระดับ “มาก” (𝑥̄ =4.21, S.D.=0.84) โดยมีความพึงพอใจสูงสุดใน ด้านการส่งเสริมการท่องเที่ยว ความถูกต้องทันสมัยของข้อมูล และความสามารถของระบบในการช่วยตัดสินใจในการเดินทาง
สรุปผลการวิจัยพบว่า ระบบสารสนเทศที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพและสามารถนำไปใช้งานจริงเพื่อเผยแพร่ข้อมูลและอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ เทคโนโลยีความเป็นจริงเสริมช่วยสร้างประสบการณ์การรับรู้เชิงลึกและทำหน้าที่เป็นเครื่องมือสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานรากในจังหวัดลพบุรีอย่างยั่งยืน
คำสำคัญ: ระบบสารสนเทศ, แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, เทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กนกกาญจน์ เสน่ห์ นมะหุต, เกษวดี พุทธภูมิพิทักษ์, และ จักรกฤษณ์ เสน่ห์ นมะหุต. (2568). “การพัฒนาเว็บแอป
พลิเคชันความจริงเสริม (AR) เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม.” วารสาร
บริหารธุรกิจบูรพา. 14(1) : 1-23.
กรมประชาสัมพันธ์. (2567). “Soft Power วัฒนธรรมไทยดังระดับนานาชาติ ไทยติดอันดับ 8 ของโลก
ประเทศที่ร่ำรวยมรดกทางวัฒนธรรมมากที่สุดในโลก ปี 2567.”
https://www.prd.go.th/th/content/category/detail/id/39/iid/336686
กุลธิดา สมศรี. (2567). “วัฒนธรรม เศรษฐกิจ Soft Power: บทบาทกระทรวงวัฒนธรรมในการสร้างมูลค่าเพิ่ม
ทางเศรษฐกิจด้วย Soft Power.” สำนักงบประมาณของรัฐสภาสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
https://www.parliament.go.th/assets/portals/82/news/1491/1_1491.pdf
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2560). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดิเรก อัคฮาด. (2567). “การพัฒนาแอปพลิเคชันเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมย่าน
ฝั่งธนบุรีด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม.” วารสารก้าวทันโลกวิทยาศาสตร์ (Advanced Science
Journal) 24(10), 23-39.
ปณิธิ แก้วสวัสดิ์. (2565). การพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์เพื่อการท่องเที่ยวในจังหวัดเพชรบุรีด้วยเทคโนโลยีความเป็น
จริงเสริม. วารสารวิชาการ DEC JOURNAL. 1(1), 50-75.
วนิดา ทรงศิริ. (2559). “ลาวในเมืองไทย กลุ่มชาติพันธุ์ที่คลุมเครือ”. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: https://lek-
prapai.org/home/view.php?id=790 สืบค้น 21 กรกฎาคม 2568.
สํานักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). ข้อมูลพื้นฐานเศรษฐกิจและสังคม.สืบค้นจาก
อดุลย์ ทองแกม, วิชาญ แสนปาง, ปณิฏฐา พรรณวิเชียร, สำเริง นนศิริ, กิตติกรณ์ หนองหารพิทักษ์, และ วศิน
หาสอดส่อง. (2568). การพัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและเศรษฐกิจ
ท้องถิ่น: กรณีศึกษาอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท แหล่งมรดกโลก จังหวัดอุดรธานี. วารสารวิชาการ
วิทยาลัยสันตพล, 11(2), 184-195.
อภิสรา กฤตวานิช. (2566). การพัฒนาสื่อความเป็นจริงเสริมอัจฉริยะเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมใน
อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย. วารสารราชพฤกษ์, 17(53), 331–347. https://so05.tci-
thaijo.org/index.php/RJPJ/article/view/265004
โอภาส เอี่ยมสิริวงศ์. (2560). การวิเคราะห์และออกแบบระบบ. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชัน.
Aziz, N., Hamzah, S.S., Ahmad, S.Z., Matcha, W., Binsaleh, S. (2024). Augmented Reality
Mobile Application for Promoting Culture and Heritage in Thailand and Malaysia:
The Prototype Development and Heuristic Evaluation. International Journal of
Interactive Mobile Technologies (iJIM), 18(14), 72–89.
https://doi.org/10.3991/ijim.v18i14.48381
Chanpum, P., Maneechotpeeti, P., and Laksanaboonsong, J. (2022). “Augmented Reality Mobile
Application for Thailand's Heritage Tourism Promotion.” in Proc. IEEE Int. Conf. Cybern.
Intell. Syst. (CIS) & IEEE Int. Conf. Robot. Autom. Mechatronics (RAM), 162-167, doi:
1109/CIS-RAM54341.2022.9904229.
Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. New York: McGraw – Hill.
Nuanmeesri, S. (2024). “Application of Augmented Reality for the Fostering of Cultural Heritage
Preservation of Thai Floral Hanging Garlands.” International Journal of Engineering
Trends and Technology. 72(6), 106-116. https://doi.org/10.14445/22315381/IJETT-
V72I6P111
Sirisawat, T., Wongphacha, L., & Sirisawad, A. (2023). The development of augmented reality (AR) to present tourist information of Ban Tharua Nawa District Nakhonphanom Province (Preprint No. 10860). EasyChair.
Trakulmaykee, N., Pratan, T., Hnucheck, K., & Dittavichai, R. (2025). Augmented reality of street art route for tourism, Thailand. Geojournal of Tourism and Geosites, 58(1), 257–265. https://doi.org/10.30892/gtg.58122-1407
