การศึกษาผลสัมฤทธิ์การขับร้องเพลงไทยด้านจังหวะ ทำนอง และเนื้อร้อง ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยใช้รูปแบบการสอน ตามแนวคิดการสอนดนตรีของมอนเตสซอรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์การขับร้องเพลงไทยด้านจังหวะ ทำนอง และเนื้อร้อง ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) สมุทรปราการ ก่อนและหลังการใช้รูปแบบการสอนตามแนวคิดการสอนดนตรีของมอนเตสซอรี แบบแผนที่ใช้ในการวิจัย คือ การวิจัยกึ่่งทดลองแบบ One-Group Pretest-Posttest Design กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่่ 2 ภาคเรียนที่่ 1 ปีการศึกษา 2566 จำนวน 20 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) จากนักเรียนที่มีผลสัมฤทธิ์ทักษะการขับร้องเพลงไทยต่ำกว่า ร้อยละ 60 เครื่่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ การขับร้องเพลงไทย จำนวน 4 แผน และ 2) แบบประเมินทักษะการขับร้องเพลงไทย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่่าที (t-test for Dependent Sample)
ผลการวิจัยพบว่า ผลสัมฤทธิ์การขับร้องเพลงไทยด้านจังหวะ ด้านทำนอง และด้านเนื้อร้องของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 หลังการใช้รูปแบบการสอนตามแนวคิดการสอนดนตรีของมอนเตสซอรี สูงกว่าก่อนการใช้รูปแบบการสอน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยนักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยรวม ทั้ง 3 ด้าน ก่อนเรียนเท่ากับ 63.40 (S.D.=3.52) และหลังเรียนเท่ากับ 126.65 (S.D.=10.25) ค่า t=34.849
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารคุรุสภาวิทยาจารย์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการคุรุสภาวารสารไม่จาเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารคุรุสภาวิทยาจารย์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารคุรุสภาวิทยาจารย์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนาทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทาการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรณ์จากวารสารคุรุสภาวิทยาจารย์ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
จิรภัทร์ ถิ่นทะเล และสิชฌน์เศก ย่านเดิม (2564). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโสตทักษะทางดนตรีด้วยชุดกิจกรรมเพื่อเสริมสร้างโสตทักษะทางดนตรีตามแนวคิดของโคดาย สำหรับนักเรียนขับร้องประสานเสียง โรงเรียนเปรมประชาวัฒนา. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 6(2), 31-41.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2540). สาระดนตรีศึกษาแนวคิดสู่การปฏิบัติ. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2545). สาระดนตรีศึกษา. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นันทิยา ตันศรีเจริญ. (2545). เสริมสมองสร้างความสุขด้วยดนตรี. สานปฏิรููป, 5(53), 26-26.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542, 19 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 27ก. หน้า 4-8.
มนัสพงศ์ ภูบาลชื่น. (2557). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ เรื่องดนตรีพื้นบ้านภาคอีสาน. ชั้้นประถมศึกษาปีที่ 5 ตามแนวคิดของโซลตานโคดาย. โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายประถม). มหาวิทยาลัมหาสารคาม.
รจนา ผาดไพบูลย์. (2550). ศึกษาเทคนิคการขับร้องประกอบการแสดงละครในของครูมัณฑนา อยู่ยั่งยืน: กรณีศึกษา เรื่อง อิเหนา ตอนบุษบาชมศาล-ตัดดอกไม้-ฉายกริช (วิทยานิพนธ์์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิทยา ศรีผ่อง. (2563). ชุดฝึกการขับร้องเพลงไทยสำหรับพัฒนาศักยภาพของผู้ขับร้อง. สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์์.
สมโภช รอดบุญ. (2518). สังคีตนิยมเบื้องต้นว่าด้วยเพลงคลาสสิค. นำอักษรการพิมพ์.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขัันพื้นฐาน พุทธศักราช 2551.
สิชฌน์ เศกย่านเดิม. (2558). แนวคิดทฤษฎีการสอนดนตรี. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 19(2), 21-31. http://ejournals.swu.ac.th/index.php/jfofa/article/view/8026/7187
สุพรรณี เหลือบุญชู. (2565). การสร้างสรรค์รูปแบบและกระบวนการสืบทอดองค์ความรู้มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมด้านการขับร้องเพลงไทยของศิลปินแห่งชาติสาขาการแสดงด้านคีตศิลป์.
Dansereau, D. R., & Wyman, B. (2020). A Child-Directed Music Curriculum in the Montessori Classroom: Results of a Critical Participatory Action Research Study. Journal of Montessori Research, 6(1), 19-31. https://doi.org/10.17161/jomr.v6i1.10631
Dewey, J. (1897). My Pedagogic Creed. The School Journal, 54(3), 77-80. https://infed.org/mobi/john-dewey-my-pedagogical-creed
Montessori, M. (1967). The Absorbent Mind. Holt, Rinehart and Winston.
