Application of Information Technology to Mobile Phone for the Development of Learners
Article Sidebar
Published:
Jan 31, 2019
Keywords:
Application of Information Technology, Mobile Phones, Education, Learning, Student Development
Main Article Content
Abstract
Education is the most important factor for the country to achieve sustainable economic and social stability. In the future, excellent and effective education will require the use of information technology together with tools and equipment, such as mobile phones, to develop learners to achieve maximum benefits. The application of information technology to mobile phones for the development of learners is the distance education in the form of electronic or digital media. A new or innovative approach to education that encourages learners to interact with instructors from different locations, different or in the same time, to be consistent with the educational goals of the Thailand 4.0 Era, but must also be consistent with the application of the achievement in the context of each institution. As the result of this approach in abroad, the application of information technology to mobile phones is the most effective way of a new learning in the future. This will benefit the Learner, Educational Institution, Society, and the Nation onwards.
Article Details
How to Cite
ศรีดำ อ. (2019). Application of Information Technology to Mobile Phone for the Development of Learners. Journal of Technology Management Rajabhat Maha Sarakham University, 5(2), 60–70. retrieved from https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/itm-journal/article/view/142853
Section
บทความวิชาการ
References
[1] กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). แผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติ ฉบับปรับปรุง (2560-2579), กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
[2] สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2561). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545, กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
[3] ศูนย์สื่อการสอนทางอิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2561). E-learning คืออะไร,สืบค้นจาก https://www.ram.edu/elearning/what_e_learning.php, 5 มีนาคม 2561.
[4] Böhm, S.,andConstantine, G. P. (2016). Impact of contextuality on mobile learning acceptance: an empirical study based on a language learning app, Interactive Technology and Smart Education, 13(2), 107-122.
[5] สุพรรณี ชาญประเสริฐ. (2556). การจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และทักษะที่จำเป็นในศตวรรษที่ 21, สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.), 42(185), 10-13.
[6] สำนักการจัดการศึกษาออนไลน์. (2558). โครงการประกวดการจัดระบบอีเลิร์นนิงในระดับอุดมศึกษา ประจำปี 2559, สำนักการจัดการศึกษาออนไลน์, มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
[7] Yang, S. C. (2012). Mobile applications and 4G wireless networks: a framework for analysis, Campus-Wide Information Systems, 29(5), 344-357.
[8] deNoyelles, A., and Seilhamer, R. (2015). Facilitating professional development of mobile and eTextbook technologies: A special interest group approach, Journal of Applied Research in Higher Education, 7(1), 55-67.
[9] Bray, E., Aoki, K., and Dlugosh, L. (2008). Predictors of learning satisfaction in Japanese online distance learners, The International Review of Research in Open and Distributed Learning, 9(3).
[10] Passey, D., and Zozimo, J. (2016). Developing mobile learning practices through teacher education: Outcomes of the MLEARN pilot, Interactive Technology and Smart Education, 13(1), 36-51.
[11] West, D., and Thompson, S. (2015). Mobile knowledge: Driving a paradigm shift, Journal of Applied Research in Higher Education, 7(1), 43-54.
[12] Garcia, E., Elbeltagi, I., and Bugliolo, M. (2015). Introducing 4G mobile networks: implications for UK higher education,The International Journal of Information and Learning Technology, 32(2), 124-135.
[13] Male, G., and Pattinson, C. (2011). Enhancing the quality of e-learning through mobile technology: A socio-cultural and technology perspective towards quality e-learning applications, Campus-Wide Information Systems, 28(5), 331-344.
[14] Squire, K. (2009). Mobile media learning: multiplicities of place, On the Horizon, 17(1), 70-80.
[15] Ssekakubo, G., Suleman, H., and Marsden, G. (2013). Designing mobile LMS interfaces: learners' expectations and experiences, Interactive Technology and Smart Education, 10(2): 147-167.
[16] Harvard Extension School. (2018). Distance Education: Online Courses at Harvard, Retrieved from https://www.extension.harvard.edu/distance-education. March 6, 2018.
[17] Alves, P., and Uhomoibhi, J. (2010). Issues of e-learning standards and identity management for mobility and collaboration in higher education, Campus-Wide Information Systems, 27(2), 79-90.
[18] Sungkur, R. K., Panchoo, A., and Bhoyroo, N. K. (2016). Augmented reality, the future of contextual mobile learning, Interactive Technology and Smart Education, 13(2), 123-146.
[19] Kanala, S., Nousiainen, T., and Kankaanranta, M. (2013). Using a mobile application to support children's writing motivation, Interactive Technology and Smart Education, 10(1), 4-14.
[20] Tam, V. (2012). An intelligent e-learning software for learning to write correct Chinese characters on mobile devices, Interactive Technology and Smart Education, 9(4), 191-203.
[21] Andrews, T., Tynan, B., and James, R. (2011). The lived experience of learners' use of new media in distance teaching and learning, On the Horizon, 19(4), 321-330.
[22] Carpentier, V., Pachler, N., Evans, K., and Daly, C. (2011), Work-Learn-Educate: the WLE Centre for Excellence's conceptualisation of work-based learning, Higher Education, Skills and Work-Based Learning, 1(3), 216-230.
[23] สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 พ.ศ.2560-2564, กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
[24] สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2561). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553, กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
[2] สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2561). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545, กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
[3] ศูนย์สื่อการสอนทางอิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2561). E-learning คืออะไร,สืบค้นจาก https://www.ram.edu/elearning/what_e_learning.php, 5 มีนาคม 2561.
[4] Böhm, S.,andConstantine, G. P. (2016). Impact of contextuality on mobile learning acceptance: an empirical study based on a language learning app, Interactive Technology and Smart Education, 13(2), 107-122.
[5] สุพรรณี ชาญประเสริฐ. (2556). การจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และทักษะที่จำเป็นในศตวรรษที่ 21, สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.), 42(185), 10-13.
[6] สำนักการจัดการศึกษาออนไลน์. (2558). โครงการประกวดการจัดระบบอีเลิร์นนิงในระดับอุดมศึกษา ประจำปี 2559, สำนักการจัดการศึกษาออนไลน์, มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
[7] Yang, S. C. (2012). Mobile applications and 4G wireless networks: a framework for analysis, Campus-Wide Information Systems, 29(5), 344-357.
[8] deNoyelles, A., and Seilhamer, R. (2015). Facilitating professional development of mobile and eTextbook technologies: A special interest group approach, Journal of Applied Research in Higher Education, 7(1), 55-67.
[9] Bray, E., Aoki, K., and Dlugosh, L. (2008). Predictors of learning satisfaction in Japanese online distance learners, The International Review of Research in Open and Distributed Learning, 9(3).
[10] Passey, D., and Zozimo, J. (2016). Developing mobile learning practices through teacher education: Outcomes of the MLEARN pilot, Interactive Technology and Smart Education, 13(1), 36-51.
[11] West, D., and Thompson, S. (2015). Mobile knowledge: Driving a paradigm shift, Journal of Applied Research in Higher Education, 7(1), 43-54.
[12] Garcia, E., Elbeltagi, I., and Bugliolo, M. (2015). Introducing 4G mobile networks: implications for UK higher education,The International Journal of Information and Learning Technology, 32(2), 124-135.
[13] Male, G., and Pattinson, C. (2011). Enhancing the quality of e-learning through mobile technology: A socio-cultural and technology perspective towards quality e-learning applications, Campus-Wide Information Systems, 28(5), 331-344.
[14] Squire, K. (2009). Mobile media learning: multiplicities of place, On the Horizon, 17(1), 70-80.
[15] Ssekakubo, G., Suleman, H., and Marsden, G. (2013). Designing mobile LMS interfaces: learners' expectations and experiences, Interactive Technology and Smart Education, 10(2): 147-167.
[16] Harvard Extension School. (2018). Distance Education: Online Courses at Harvard, Retrieved from https://www.extension.harvard.edu/distance-education. March 6, 2018.
[17] Alves, P., and Uhomoibhi, J. (2010). Issues of e-learning standards and identity management for mobility and collaboration in higher education, Campus-Wide Information Systems, 27(2), 79-90.
[18] Sungkur, R. K., Panchoo, A., and Bhoyroo, N. K. (2016). Augmented reality, the future of contextual mobile learning, Interactive Technology and Smart Education, 13(2), 123-146.
[19] Kanala, S., Nousiainen, T., and Kankaanranta, M. (2013). Using a mobile application to support children's writing motivation, Interactive Technology and Smart Education, 10(1), 4-14.
[20] Tam, V. (2012). An intelligent e-learning software for learning to write correct Chinese characters on mobile devices, Interactive Technology and Smart Education, 9(4), 191-203.
[21] Andrews, T., Tynan, B., and James, R. (2011). The lived experience of learners' use of new media in distance teaching and learning, On the Horizon, 19(4), 321-330.
[22] Carpentier, V., Pachler, N., Evans, K., and Daly, C. (2011), Work-Learn-Educate: the WLE Centre for Excellence's conceptualisation of work-based learning, Higher Education, Skills and Work-Based Learning, 1(3), 216-230.
[23] สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 พ.ศ.2560-2564, กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
[24] สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2561). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553, กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
